My PLACE

มาต่อแล้วงับ... 

นานเป็นชาติมากๆ

ใครที่อยากอ่านต่อแล้วรู้สึกว่า... "เฮ้ออ... ได้อ่านซะทีนะเรา" 

ขอให้ขอบคุณน้องนิวเป็นอย่างด่วน  เพราะเทอยุเค้าเอง 555+

 

พอจบมินิคอน (รู้สึกเหมือนว่านานมากแล้ว...มันก็นานจริงๆแหละแก๊ >.<" )

ก็นั่งดูรูปหัวเราะเม้ามอยกันไปกันเดอะแก๊ง  สรุปนัดหมายเรื่องพรุ่งนี้กัน

ซึ่งตอนนั้นก็มีแผนแค่จะไป 07 โชว์  หลังจากที่โทรศัพท์กันซะ  นิ้วแทบจะพังกันอ่ะนะคะ

ก็ประมาณว่าไปเจอกันที่ลาดพร้าวเลยแล้วกัน  ส่วนเนยเนี่ยจะแวะมาหาเจ๊กะพี่ปาล์มก่อนตอนเที่ยง

ปุ๋ยก็ด้วย  นัดเจอที่โรงแรมก่อนเที่ยง เพราะจะได้ติดรถเจ๊ไป

นัดเสร็จก็กลับบ้าน  หลับเป็นตายไปเลย

 

เออ...ลืมไป ก่อนหลับเป็นตายเนี่ย  ก็ไปกระซิบบอกแม่

อันที่จริง เรียกว่าปลุกแม่จะถุกกว่า  ท่านแม่ก็หลับไปแล้ว

อิลูกคนนี้มันก้ยังไปรบกวนน   ขอโทษค่ะแม่ ฮี่ๆๆๆ (เหมือนจะสำนึก 555+)

ก็บอกแม่ไปว่า พรุ่งรี้เนยออกสายๆนะแม่  นัดพี่ๆไว้ตอนเที่ยง

ตอนแรกแม่ก็เออออ  แล้วก็สะดุ้ง "อ้าว...หยั่งงี้พ่อก็รุดิเนย"

ไอ้เราก็ ห๊ะ!!! อะไรแม่  ไหนๆพ่อก็รู้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอ ว่าหนูไปตามชายนี่

แม่บอก "ไอ้้รู้หน่ะมันรู้  แต่พ่อเค้าไม่รุว่าหนูหยุดตั้ง 2 วันนี่  เค้านึกว่าหยุดแค่วันนี้วันเดียว"

 

อ่ะ.... >0<

เวรหล่ะสิ   อ่ะ  เวรหล่ะสิ  แล้วไหงเพิ่งมาบอก  

ทำไงดี ทำไงดี ทำไงดี

อ่อ  งั้นหนูออกแต่เช้าเหมือนเดิมก็ได้นะแม่  พ่อจะได้ไม่สงสัย

แม่ก็อื้มๆๆๆ  แล้วก็หลับไปเลย

เอ้อ... ดีค่ะ  ทิ้งความตระหนกตกใจไว้กับท่านลูก (ทำตัวเองนะนั่นหน่ะ อิอิ)

ก็เดินขึ้นห้องไปนอน  ในใจก้คิดว่า 

"เกือบไปแล้วตรู...     เฮ้ออออ..."

 

 

ตื่นมาตอนเช้า  ซึ่งก็ไม่เช้าเท่าไหร่  สายประจำอ่ะตัวเรา

อ่ะเวน....  เพิ่งนึกขึ้นได้  ลืมโทรไปบอกพี่ปาล์มกะปุ๋ย  ว่าจะออกแต่เช้า

แต่พี่ปาล์มคงตื่นแล้วหล่ะมั้ง ไปถึงซัก 8 โมงก็น่าจะตื่นแล้วแหละ 

งั้นก็โทรบอกปุ๋ยละกันว่าออกมาก่อน   ดีนะที่ปุ๋ยมันตื่นแล้วยอมรับโทรสับ 555+

ก่อนไปถึงโรงแรมก็แวะ 7/11 ซึ้อของกินรองท้องก่อนแล้วกัน พวกพี่เค้าคงกินกันที่โรงแรมเรียบร้อย

 

พอไปถึงปุ๊บ  กดออดห้องเจ๊  เหมือนจะเหลืออยู่แค่พี่ฟาง หรือยังไงจำไม่ค่อยได้

แต่เจ๊ยังหลับอยู่เลย  อืดเชียว 555+ (เม้าไป  เดี๋ยวเจ๊มาเจอจะโดนมิใช่น้อย)

 

ก็มาถึงก็กินๆๆๆๆ  แล้วก็อยากจะนอนพักให้หายง่วง  ตื่นซักเที่ยงก็ได้มั้ง

นอนดูทีวีไปไม่ได้เท่าไหร่  กำลังเคลิ้มๆเลยทีเดียว

 

โทรศัพท์มาอีกแล้วนั่น 

ใครฟระ คนจะนอนโฟร้ยยยยยย...

อ่อ.. ไอ่คุณเอะ  มีอารายยยยย

.

.

.

"น้องอยู่สวนสามพราน *o* "

 

เออ... สวัสดี...  ขอบคุณ (ม่ายช๊ายยยยยยยยย!!!!!...)

เออ  แล้วไงหล่ะ  น้องอยู่สวนสามพราน

แล้วไหงเราอยู่ตรงนี้ ไหงเราเพิ่งรู้เมื่อกี้ และ บลา บลา บลา  มากมายก่ายกอง

(เวิ่นเว้อโคด...นี่แค่ในสมองนะ  ถ้าพูดออกมา  คงโดนใครซักคนแถวนั้นตบเรียกสติ ฮี่ๆ)

 

สติๆ จงมา  ก็เลยถามเอะไปว่าจะไปป่ะหล่ะ น้องก็ว่าถ้ามีคนไป เอะก็ไป 

เออ ไปก็ไป แต่เดี๋ยวนะ ถามพี่ปาล์มก่อน  เพื่อความแน่ใจ

"พี่ปาล์มน้องอยู่สวนสามพราน ไปป่ะ"

"ไปสิ (ถามแปลกๆ)"

 

เออหว่ะ  ทำไมกุต้องถามแบบนั้นด้วยเนี่ย  ก็มาเพื่อตามน้องไม่ใช่เรอะ

แหมๆๆๆ  ยังจะชิวเลือกอีกนะ  ตามดี... ไม่ตามดี... (ทุเรศสิ้นดี 5555+ แล้วจะด่าตัวเองทำไมเนี่ย ^^)

 

แต่ก็ยังสติวหันไปถามพี่ฟางอีกรอบ  พี่ฟางไปป่ะ 

คำตอบก็เหมือนเดิม  ไปๆๆๆๆ

(ไม่เข้าใจว่าตัวเองลังเลอะไร  ว่างั้นมะ -*- )

 

แต่ปัญหาไม่ได้อยู่ตรงนั้นซักเท่าไหร่ ที่ว่าจะไปหรือไม่ไปเนี่ย

ปัญหามันอยู่ตรงที่  แกจะไปทันมั้ยเหอะ  ดุนี่นะ

1. เจ๊ยังไม่ได้อาบน้ำ  เพิ่งตื่นสุดๆ

2. เอะอยู่ ม.กำลังมา

3. ยังไม่ได้เก็บของ แล้วไปเช็คเอาท์

 

เออเริ่ดดดค่ะ  ทำทั้งหมดนั่นภายใน 30 นาที ให้มันทันนะคะ

แล้ว เจ๊ยังไม่รุเส้นทางอีก  จะขับไปทันมั้ย แล้วจะขับกลับมาทันมั้ย  หลายปัญหาละเกิน

แล้วต้องตัดสินใจโดยเร็ว  ฮือๆๆๆๆๆๆ  ไม่อยากตัดสินใจ  ใครช่วยคิดแทนได้มะเนี่ย

 

แต่ก็ไม่ได้มีใครคิดอะไรกันหรอก  วิ่งๆๆ มันอย่างเดียว

เก็บของเสร็จ  แยกเป็น 2 ทีม  แบกของไปเก็บที่รถ  เจ๊แยกไปเช็คเอาท์

นัดเอะหน้าโรงแรม  ลืมโทรบอกให้มาเจอที่ลานจอดรถอีก  โอยๆๆๆ  สติๆๆ

และแล้วก็มารวมกันที่รถเจ๊  ออกรถค่ะ

 

 แล้วไงอ่ะ รถติดอยู่ตรงเซ็นเวิลเนี่ย  นานมากอ่ะ  แล้วนี่ 10 โมงกว่าแล้วเหอะ

จะทันมั้ยชีวิต  หน้าเราอ่ะไม่เท่าไหร่ แต่หน้าไอ้เอะเนี่ยเครียดมากไม่ไหวแล้ว

เจ๊ก็คำนวณว่า  ไม่น่าจะทัน เดี่ยวจะเสียเที่ยวกลับมา 07 ไม่ทันนะ  มันไม่คุ้มกันนะ

เอ้อ ก็จริง แต่เอะมันก็อยากไป จะไป  นั่งอยู่ข้างหลังกะมันรุว่าน้องมันซีเรียสมากเหอะ

ก็เลย เอาวะ  ถ้าเอะจะไปก็จะไปด้วย ก็เออตกลงกัน ลงรถป่ะหล่ะ ไปแท็กกัน ไปมัน 2 คนนี่แหละวะ

รับปากน้องไว้แล้ว เฮ้อ (กลัวกลับมาไม่ทัน 07 เ้หมือนกันนะเนี่ย)

แต่ก็เออ  กระโดดลงกลางถนนไปเลยวุ้ย ไหนๆก็ไหนๆ  

ถึงตอนนี้ก็คิดไม่ทันเลยทีเดียว  ว่าพี่ปาล์มก็อยากไปด้วยเหมือนกัน

คือตอนนั้นอ่ะนึกถึงแต่ว่าต้องรักษาคำพูดกะเอะไง  แล้วกลัวพาคนอื่นซวยถ้ายังดึงดันจะไปด้วยกัน

ก็เลยโดดลงรถโดยไม่ได้ถามพี่ปาล์ม  ขอโทษจริงๆ ฮือๆๆ  คราวหน้าคราวหลังจะถามก่อนนะจ๊ะ

จึดนั้นก็แค่บอก  เจ๊  เนยลงรถนะ เดี๋ยวไปกะเอะ  เจอกันที่ 07

พี่ปาล์มก็เลิ่กลั่กมากเลยนะตอนนั้น เห็นแว๊บๆ  แต่มันเสี้ยวนาทีจริงๆอ่ะ

รุตัวอีกทีก็เปิดประตูพรวดแล้ววิ่งออกจากรถไปแล้ว

ในใจตอนนั้นก็กลัวเจ๊โกดด้วยเหอะ เดี๋ยวจะเข้าใจว่าเราเป็นเด็กพูดไม่รุเรื่องพูดไม่ฟัง ดันทุรัง อะไรงี้

แต่ก็เหมือนต้องรักษาคำพูดกะเอะมันอ่ะ เออ  สู้เว๊ยยยย

 

จากนั้นในหัวก็มีแต่คำว่า จะไปทันมั้ยวะ ตลอดเวลาเลยอ่ะ  เพราะเอะได้ข่าวมาว่าจองสถานที่ไว้ถึงเที่ยง

ชั่วโมงนึงจะทันป่ะเหอะไปที่นั่นอ่ะ  เวนกำ  แล้วอยู่ส่วนไหนของสวนสามพรานก็ไม่ทราบได้

ไปแบบข้อมูลแบลงค์มากๆเลยทีเดียว  ยังคิดในใจ

(เรานี่ก็กล้าเนอะ...ค่าแท็กซี่บานแน่ สุดท้ายแกก็มาจบที่เรื่องเงิน 555+ )

 

เออ แล้ววันนั้นคิดว่าจะไม่วิบากขนาดนั้นไง  ตอนเช้าๆมันก็แอบอากาศเย็นๆนะเอ้อ

ก็เลยใส่เสื้อกันหนาวที่ซื้อมาที่เซ็นชิดอ่ะ  ซึ่งมันหนามาก

ใส่เสื้อตัวในเป็นเกาอก  ถอดไม่ได้อีก  แล้วเวนเหอ ไปสวนสามพราน

แดดเปรี้ยงๆเลยทีเดียว  ใครก็ได้ช่วยฆ่ากรุที  หรือมีเสื้อที่บางกว่านี้ให้ใส่จะเป็นพระคุณเป็นอย่างสูง T.T

ตัดสินใจผิดโคดๆ  แต่ยังดีนะที่เอะมันเอาเสื้อมาอีกตัว  จะเปลี่ยนในแท็กละ

แต่เอะมันห้ามไว้ก่อน  เดี๋ยวประเจิดประเจ้อเกิน 5555+

 

ตอนนั่งแท็กไปนี่  อยากหลับก็หลับไม่ได้ลุ้น... ว่าจะทันมั้ย

โทรถามจากพี่บุณย์กะเพื่อนเอะ  ก็ข้อมูลสับสนเหอะว่าอยู่ที่ไหน

เอ้อ  ระหว่างที่ขึ้นแท็กก็โืทรหาปุ๋ย ถามว่าจะไปสวนสามพรานมั้ย  ให้ไปเจอที่นั้นเลย

เพราะแยกกะเจ๊แล้ว เจ๊กลัวไปไม่ทัน  ปุ๋ยนี่กล้ากว่าเราอีก  ลุยเดี่ยวไปเลย

แต่มันใกล้บ้านปุ๋ยมากกว่าไง ก็เลยถึงก่อน  ไปๆมาๆ  ปุ๋ยก็เลยไปอยู่กะพี่บุณย์ก่อนเลย

 

โทรถามก็บอกว่ายังไม่เห็นน้องมาก  เพราะ เข้าไปข้างในแล้ว

ทีนี้ก็เลยมาลุ้นกันว่าจะทันตอนน้องออกมาป่ะ   เหงื่อแตก ๆ ๆ (เพราะเสื้อ และลุ้น)

 

ก็พอใกล้จะถึงก็จะถึงฟาร์มจระเข้ก่อนมั้งก็เลยแวะเข้าไปถามเผื่ออยู่ที่นี่  วนรถรอบนึงก็ไม่มี

ก็เลยไปโรสการ์เด้นเลยละกัน   วนรถผิดทางอีก  เวนกำ

แล้วก็เห็นรถตุ้เยอะๆ  เอ้อ มาถูกซะทีนะ  ลงรถ จ่ายตังๆ เกือบ 400  

พี่คนขับใจดีลดให้ด้วยแหน่ะ  จำไม่ได้ว่าเท่าไหร่  ขอบคุณค่า ^^

 

ลงรถก็ไปเดินหาปุ๋ยกะพี่บุณย์  คุยๆเรื่องรถที่จะนั่งกลับ

ปุ๋ยก็บอกว่านั่งกลับกะรถคันนี้ก็ได้ ที่น่าจะว่าง  อันนี้ก็ขอบคุณมากๆเลยนะคะ

แล้วพี่บุณย์ด้วย  ที่สมนาคุณให้  ขอบคุณง้าบบบบบ

 

นั่งไปซักพัก ก็แบบไปเดินดูดีกว่า  อิน้องมันก็ออกมาถ่ายพอดีเลย

เอ้อ... ดี  วิ่งไปไม่เสียเที่ยว  หามุมถ่ายรูปเลยละกัน

สัญญาไว้กะพี่ปาล์มละว่าจะถ่ายรูปเก็บกลับไปให้ได้

เป็นตากล้องชายนี่ไทยแลนด์คนเดียวที่เล็ดรอดไปได้ถึงสวนสามพราน เออ สู้ๆ (แต่มีปุ๋ยอีกคนนึงนี่หว่า อิอิ)

ตอนแรกก็แอดแวนเจอร์  ถ่ายรูปลอดบันได  ยุ้ยยังอุส่าเอารูปนั้นลงให้

บอกถ่ายลอดบันไดก็สวยนะ  โอเคจ่ะ 555+

 ดูรูปได้ที่ทู้นี้เลยนะ  http://www.shinee-thailand.com/world/index.php?showtopic=8330

 

ก็ตอนนี้ก็เก็บรูปตรงน้องขี่ช้าง  แล้วก้ให้อาหารช้างมานิดหน่อย 

แล้วก็พอรู้มาบ้างว่าน้องจะกินข้าวในนี้แหละ  แต่พอถึงเวลาก็ยังโดดขึ้นรถ  โดนหลอกตามระเบียบ 555+

 

น้องก็กินข้าวไม่ไกลจากตรงที่รถจอดอยู่มากอ่ะ ก็เดินวนไปรอบนึง  ห้องมันเป็นกระจก

ถ่ายรูปไม่ได้อ่ะ  ไม่มีฟิลเตอร์ตัดแสงสะท้อน ไม่งั้นนะ แหล่มมมม  งุงิ ^^

ก็ไปนั่งที่ร้าน พี่บุณย์กับน้องกินอะไรนิดหน่อย  ก็เปลี่ยนเสื้อกะเอะซะที เริ่ดดด

จะได้ไม่ต้องทนร้อนมากมาย  คนอื่นเค้าคงคิดว่าอินี่บ้า  ใส่มาด๊ายยย  ร้อนจะตายอยู่แล้ว

 

ระหว่างรอน้องกินเสร็จก็เดินไปส่อง 555+

ไปเจอพี่จินแกเดินออกมาสูบบุหรี่  กะโทรสับ  เท่เชียวนะฮะ

เอะมันว้อนซัมติง ก็เลยจัดไป  ป่านนี้ยังไม่ได้ให้สิ่งนั้นไปเลย  รอไปเถอะ  ป่านนี้ลืมแล้วมั้ง

 

แล้วเวลาระทึกก็มาถึงเหอะ  นี่มันจะบ่ายโมงแล้วท่านผู้ชม

ข้าพเจ้า เอะ และปุ๋ย ยังไม่ไปถึงไหนเลย  เหงื่อเริ่มตก  แบบว่ากุจะไปทันมั้ย 07 โชว์

อุส่าได้คิวที่ 19  ฮือๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ   T..........T *

 

ตอนแรกอ่ะคิดว่ายังไงก็ต้องทัน  เพราะรถมันยังโล่งๆอยุ่  พอขึ้นทางด่วนเท่านั้นแหละ

ไหนๆๆๆ  ใครหลอกกถว่านี่ทางด่วน  ทางด้วนชัดๆ  ติดเหลือเกินอ่ะ

มองเวลาก็แบบไม่ทันเวลานัดแน่แล้ว  ขอร้องอย่าใจร้ายเลยนะ 

อุส่ายากลำบากมาถึงขนาดนี้แล้ว  เพื่อที่จะได้เข้าไปอ่ะ

แล้วมันลำบากตรงที่อาศัยรถคนอื่นเค้ามาเนี่ยแหละ  อยากจะลงไปนั่งวินมอไซค์ให้รู้แล้วรู้รอด

แต่มันก็ทำไม่ได้ เพราะอินี่อยู่บนทางด่วน  ถึงเวลานั้น หันไปถามปุ๋ย

ปุ๋ยคิดว่าจะไปทันมั้ย  น้องหันกลับมาบอกหน้านิ่งๆว่า  นั่นแหละพี่เนยที่เค้ากลัว

อ้าว... อ้าว... อ้าว... อ๊าวววววววววววววววววววววววววว!!!!!!!!!!!!!!!!

 

อย่าอย่างงั้นดิ  ไม่ได้นะ โฟร้ยยยยยยยย  T.T

ถึงเวลานั้น บิวหรือใครซักคนโทรมา  ลงทางด่วนมา อยู่แถวลาดพร้าวแล้ว แซงรถน้องไปได้ซักพัก

รายงานข่าวด่วนมากมาย  บอกว่าถ้าพี่ไปถึงก่อนรถน้องก็จะได้เข้า

โอ้วว  ขอบคุณพระเจ้า  ซักพัก

แม่งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง

 

รถน้องอยู่ข้างหลังเนี่ย  ตามก้นมาอยู่เนี่ย ฮือออออออ  จะร้องไห้จริงๆนะ  ไม่ไหวอ่ะ อารมณ์นั้น

เอาไงดีวะ มีมอไซค์มั้ย  กล้องก็ใหญ่เทอะทะมาก  จะวิ่งไงดีฟะ  โอ๊ยยยยยย

โลกจะแตก   >////////< *

เพ้อเจ้อถึงขั้นบ่นพึมพำว่า  พี่คนขับจอดรถขวางรถน้องไว้ได้มั้ย ให้เราวิ่งเข้าไปถึงก่อน

นาทีนั้นกุบ้ามาก  พี่ๆน้องๆก็บอก  อย่าทำแบบนั้นเลย ไม่ได้รหอก ไม่ดีหรอก

(คือในใจมันก็รู้อ่ะนะ  แต่แบบ  นี่คือความคิดของคนหมดหนทางไง T.T เส้าโคด)

 

ถึงปากซอยที่ต้องเลี้ยวรถเข้าไปแล้วอ่ะ  ไอ้เราก็ไม่รุว่ามันไกลแค่ไหน รถติดมากมั้ย

เปิดประตูรถ  ปุ๋ยกระโดด ลงไปก่อน  เราไม่กล้าลงอ่ะ  ไม่รุรถมันจะเลื่อนรึยัง

แล้วรถมันก็เลื่อน   งง  ตกใจมาก  ประตูรถก็ยังไม่ปิด

ปุ๋ยมันก็วิ่งอยู่ข้างล่าง  ไม่รุ้จะเรียกมันขึ้นมาดีรึป่าว  เอาไงดีวะ  เหนื่อยเฟ้ยยย

รถวิ่งห่างออกไปเรื่อยๆ  ในใจคิดไอ้ปุ่ยหล่ะๆๆๆๆ

พี่ในรถบอกให้ปิดประตูๆ  เราก็ปิด ในใจก็ ไอ้ปุ๋ยหล่ะ มันวิ่งอยู่ข้างล่าง ทำไงดีๆๆๆๆๆ

 

หันกลับมาทำตาปริบๆ  โดนเอะดุอีก

ทำไมพี่เนยปล่อยให้ปุ๋ยลงไป  แล้วเมื่อกี้ตอนรถเลื่อนทำไมปุ๋ยไม่วิ่งขึ้นมา

(อยากให้กุตอบมั้ายยย   กุม่ายรู้ววววววววววววววววว   ฮืออ  ไม่รู้อารายท้างน้านนนนน T.T )

เอะมันก็ดุต่ออีก  พี่เนย จุดจุดนี้เราต้องตัดสินใจให้ปุ๋ยมัน ปุ๋ยมันเอ๋อ  เข้าใจมั้ย

พยักหน้าตามเอะ แบบไร้สติ 

บึ้มมมมมมม...  O.O"

 

แล้วรถก็จอดลงหน้ารั้ว  ตามมาด้วยเสียงกรี๊ด  ซึ่งบ่งบอกว่ารถอิน้องอยู่ข้างหลังนี่เอง

ไม่หันกลับไปมองแล้ว  วิ่ง

วิ่งหน้าตั้งครับท่านผู้ชม  นี่กุวิ่งหนี ผีหรือหนีอะไรเนี่ย

ผิดครับ  วิ่งหนี ชายนี่ครับ  กุวิ่งหนีชายอันเป็นที่รักทำไมเนี่ย

ไม่คิดว่าตัวเองจะต้องมาวิ่งหนีชายนี่แบบไม่คิดขีวิตขนาดนี้มาก่อนเลย

นะจุดนี้  ชายนี่  เมิงไปไกลๆ  อย่าตามมม๊าาาาาาาาาาาาาา.....

 

วื่งหน้าตั้งไม่สนใจใครทั้งสิ้น (แม้กระทั้งพี่ที่เค้ารับลงทะเบียน)  เลยเค้าไปเฉ๊ยยย

แล้วก็บ้าบอถามเค้าลงทะเบียนที่ไหนคะ  เค้าก็ห้ามใหญ่เลย เข้าไม่ได้นะ เข้าไม่ได้นะ

หนูรุ้แล้วววว  ตอนนี้อยากลงทะเบียนแล้วววว  มานกำลังมาแล้ววววว  ฮือๆๆๆๆๆ  T.T

 

แล้วก็ไปลงชื่อปั๊มข้อมือ  เป็นอันเสร็จเรียบร้อย 

เอ๊ะ!!!!  เหมือนเราลืมอะไรบางสิ่ง

เฮ๊ยยยยยยยยย  ไอ้ปุ๋ยๆๆๆๆ  เราลืมไอ้ปุ๋ยยย

ก็ไปโผล่ดูตรงรั้ว  มันมาแล้วครับท่านผู้ชม  มันวิ่ง 4คูณ100 มาแล้ว

วิ่งหน้าตั้งมาก  รู้ว่าเหนื่อยมากอ่ะ  ก็เลยตะโกน เพราะปุ๋ยมันไม่มองอะไรเลยเหมือนเราที่วิ่งมาตอนแรก 

คิดแต่ว่าทำยังไงให้เข้าไปข้างในให้เร็วที่สุด

"ปุ๋ยยยยยยยย  มาทางนี้ ลงชื่อก่อนนน"   แล้วปุ๋ยก็วิ่งกลับมา 

 

เฮ้อออ... 

ทัน  ทันแล้วโว๊ยยยยยยยยยยยยยยย  ^w^

บราโว่  ฮิ๊วววววววววววววว

 

เออ  เข้าไป พวกเจ๊ๆเข้ามาหาแล้วชมว่าเก่งมากๆ  อาร๊ายยย...

นี่เรากลายเป็นนักกีฬาโอลิมปิกไปแล้วรึ 5555+

ความรู้สึกมันฟีลนั้นจริงๆนะ  เหนื่อยมากอ่ะ  หิวน้ำ  หายใจๆๆๆๆ

 

แล้วเจ๊ก็เล่าให้ฟังว่า  ตอนเราวิ่งเข้ามาอ่ะ เจ๊ลุ้นมาก

คือนั่งรอกันอยู่นานแล้วไงว่าจะมาทันรึป่าว  เพราะเดอะแก๊งรอกันอยู่ที่นี่ตั้งนานแล้วอ่ะ

ก็พอเราวิ่งมาปุ๊ย เจ๊ก็กรี๊ด  ร้องว่ามาแล้วๆๆๆ  คนที่อยู่ในรั้วที่รอคิวอ่ะ

ก็แตกตื่นกันใหญ่เลยนึกว่าชายนี่มาแล้ว 555+  เจ๊เป็นคนสร้างกระแสนะ

แต่มันก็มาแล้วจริงๆอ่ะแหละ  ตามตูดมาเลยทีเดียว

แล้วอิพวกเราที่วิ่งเข้ามาก็ไม่ได้รับรู้เลยว่าผู้คนเค้าแตกตื่นกะการมาของเรา

มีคนลุ้นตามพวกเจ๊ด้วยจริงเหรอ 555+

 

เหนื่อยมาก  มากจริงๆ  ขนาดตอนพิมพ์นี่ยังรับรุ้ถึงความเหนื่อยตอนนั้น หอบเลยทีเดียว

อีกซักพักอ่ะ กว่ารถน้องจะเข้ามา  ตอนนั้นไม่ได้สนใจเท่าไหร่เลย มาถึงก็ไปหาเดอะแก๊งก่อนเลย เอารูปให้ดู

ได้มาเป็นกระบุง 555+  ตอนแรกนึกว่าจะน้อย  แต่ก็ได้มาพอสมควรเลยทีเดียว

เย่ๆ  ชายนี่ไทยแลนด์มีรูปที่สามพรานแล้วโว๊ยยยย  ฮิ๊วววววว  (บ้าบอ  อย่าไปสนใจ ^^)

 

เม้าอะไรกันเสร็จ ก็แบบ น้องจะลงรถ  ก็ไปถ่ายๆ ยิงๆมา

http://www.shinee-thailand.com/world/index.php?showtopic=8375

แล้วก็นั่งรอเวลาเข้าสตู  ระหว่างนั้นมีมีฉายภาพน้องที่ห้องแต่งตัว

อันนี้สต๊าฟก็อัดแล้วอัพลงไว้ที่บ้านให้เรียบร้อยแล้ว  น่ารักกันทุกคน  ยกเว้นมินโฮ เพราะมันไม่อยู่

(ก๊่ากกก  ฮามั้ย...  ไม่ -*- เหอๆ)

 

แล้วก็เรียกเข้าสตู  ก็เข้าไปเรียงตามหมายเลขคิวที่ได้มา  ตอนแรกคิดว่าดีแฮะ  งี้ก็ได้อยู่หน้าๆหล่ะสิ

เด่นเด้ง  จะได้ถ่ายเสยจมูกอิจงไปเลย 555+ (แต่ที่ไหนได้ เค้าไม่ให้ถ่ายรูป แป่วววว)

ไม่ได้ถ่ายก็ไม่เป็นไร เป็นโอกาสอันดีที่ป้าเนยน้อย  จะได้มองด้วยตาเปล่าบ้างซักทีนึงอ่ะนะคะ ^^

ไม่งั้นก็ได้แต่มองผ่านเลนส์ตลอด  ดีๆๆๆๆ

 

เข้าไปก็เลือกที่นั่ง นั่งตรงกลางแถวที่3นับจากข้างหน้าเลย  มุมเสยมากๆอ่ะ

แล้วที่มันก้ยังเหลือ ก็เลยรับผู้โชคดีเข้าสตูมาอีกตรึมเลย  ดีใจกับผู้โชคดีทั้งหลายด้วยนะงับ ^^

 

แต่ขอบ่นหน่อยเหอะ  กดแทบต๊ายยยยยยยย  เหนื่อยนะเว๊ยเฮ๊ยยย

จบไปๆ  ก็แค่บบ่น  อิอิ

 

เอ้อระหว่างที่ถ่ายอ่ะนะ  เกริ่นก่อน ว่าคราวนี้เมนอนช่ายป่ะ

แต่ได้อิจง  แง่มๆ  ให้มันได้แบบนี้สิ  ทุกทริปเล๊ยยยย  โดนกระชากเมนเรื่อยไป

ก่อนเข้ามาได้ไปรุจักน้องคนนึง  ชื่อน้องซิน  ก็ได้นั่งใกล้ๆกัน

น้องซิน ปุ๋ย แล้วก็เรา  น้องซินอ่ะชอบอนเหมือนกันกะเรา ปุ๋ยเมนอิจง

แล้วระหว่างสัมภาษณ์อ่ะ  น้องซินก็ใจดีเรียกอิจงให้ปุ๋ย

ซึ่งเสียงน้องเค้าหวานมากอ่ะ เรียกเบาๆนะ  แต่เรียกยาวๆอ่ะ

อิจงหันมาด้วยอ่ะ  ยิ้มมมมให้  เอิ๊กกกกกกกกกกกกก

คนที่นั่งด้วยกันสลบเหมือด  อิจงนะอิจง  ขนาดชั้นเมนอนชั้นยังละลายไปซบปุ๋ยเลยทีเดียว

แล้วก็สัมภาษณ์ต่อไป บลาๆๆๆๆ

แม่งงงงงงงง....

มันหันมาขยิบตาให้อีก โอ้ววววววววว  พระเจ้า

จินกิของแบบนี้มั้งดิ๊  ฮือๆๆๆๆ  เดี๋ยวได้กลับรังเป็ดหรอก

แล้วตบท้ายด้วยการที่น้องซินเรียก "จงฮยอนนนนนนนนนนน..."  อีกครั้ง

(พยายามนึกถึงเสียงหวานๆนะ  เบาๆ หวานๆ ยาวๆ  น่ารักเป็นบ้า)

แล้วอิจงก็หันมายิ้มอีกที ตายค่ะ ตาย ตาย ตายยยยยยยยย...

 

แล้วน้องก็จากไป  พวกในสตูอย่างเราก็รอไป  โดนกักไว้  จนซักพักแหละถึงได้ออกไปอ่ะ

ก็เดินไปชึ้นรถเจ๊  อัดกันไปอีกซิครับท่าน 10 คน เอ้อ  ดีเนอะ

ไม่ต้องจ้างรถตู้ให้เปลืองเลยทีเดียว -*-  น่าสงสารเฮียอ่ะ เฮียต้องแยกไปอีกแล้ว  งืมงำๆ

 

แล้วก็ไปติดบนทางด่วนอีกแล้วท่านผู้ชม  แล้วดันมีรถเบนซ์ชับมาชนท้ายอีกนะ

แต่ยังดีที่ไม่เป็นไร  เจ๊ลงจากรถไปเลยทีเดียว  ท่าทางเค้าจะกลัวรถเรา เพราะมากันเยอะ 555+

 

ไปจอดรถที่สยามเซ็นหล่ะแล้วก้ค่อยเดินทางตรงสะพานลอยที่เชื่อมตรงทรู

เราไปถึงเร็วแล้วนะ แต่ก็มีคนไปรออยู่แล้วเยอะเหมือนกัน

ก็ไปได้มุมตรงบันไดทางขึ้นอนยู่จิสนึง  กะว่าเอาไว้ถ่ายตอนน้องขึ้นบันได แ่ค่นั้นพอ

ยกกล้องไว้เนื้อหัวแล้วก็สาดแฟลซโลด เพราะมันมืดจริงจัง  ครั้งนี้ต้องใช้ ไม่งั้นไม่ได้ภาพ

แต่ก็ได้ภาพที่ชัดๆมาก็น้องแทมมั้งถ้าจำไม่ผิด  ไม่ได้เอาลงเพราะยังไม่ได้แงะภาพ (ขี้เกียจป่ะหล่ะคนเรา อิอิ) 

 

รอนานมาก หิวด้วย  แล้วน้องก็มา เดินผ่านไป  จบ  เร็วมาก 555+

แล้วก็กระเสือกกระสนไปฝั่งตรงข้ามเผื่อจะถ่ายน้องได้ แต่น้องก็เดินเข้าไปตรงที่ถ่ายทำแล้ว  อดค่ะ

ซักพักเอะโทรมา  บอกให้ไปดุรายการสดที่ร้านบะหมี่  ก็เลยไป  นั่งกินข้าวกัน นั่งดูน้องไปด้วยละกันนะ

รายการนี้มันคุ้มจริงๆ  แต่ก็กลายเป็นไม่มีคนอัดไปเลย เพราะปุ๋ยอยู่ที่นี่ 

ใครพลาดแล้วก็พลาดเลย  เสียดายอ่ะเนอะ 

ระหว่างกินก็สั่งน้ำแตงโมปั่นบิ้วอารมณ์ตัวเองไป  อร่อยแฮะ 5555+

 

น้องถ่ายเสร็จเราก็เช็คบิลออกจากร้าน  เตรียมตัวขึ้นแท็กซี่  ไปดักน้องตอนออกมา

ที่ไหนได้  พาอิพี่วนรถรอบสยาม  เพื่อไปกินโคคา  ติ่งมากค่ะ

ค่าแท็กซี่ จ่ายกันไปนะ  ไม่เยอะหรอก  แต่แสดงความติ่งมากอ่ะ  นั่งรถเล่นทำไมเนี่ย -*-

 

พอถึงโคคาก็รีบเข้าไปอย่างรวดเร็ว  เนียนได้โล่  จองไว้แล้วค่ะ 15 ที่

(ไม่ได้นับเล๊ยยย  ว่ากลุ่มเรามากันไม่ถึง 15 อ่ะนะ)

พี่พนักงานที่โคคาน่ารักมาก  พาเราขึ้นไป  เยี่ยมค่ะ

คุณป้ามารับออเดอร์ เฮียถามว่า  จะสั่งชาบูชาบูดีมั้ย  

คุณป้ารีบบอกว่า  เดี๋ยวกินไม่ทันนะ  ตามไม่ทันนะคะ โอ๊ะ...ใจดีมากๆ

บอกว่าแค่สั่งของทานเล่นหรืออะไรที่ทานง่ายๆดีกว่า  เยี่ยมมมมม  ^^

 

ที่เหลือก็รอพี่ปาล์มตามมา  มาช้ามาก  เพราะไปเจออะไรสกัดดาวรุ่งที่ห้องน้ำรึป่าวไม่ทราบ 555+ (รู้กันๆ)

ก็เลยเคนเซิลโต๊ะใหญ่ไป  เอาโต๊ะเล็กให้พี่บุณย์กะน้องๆโต๊ะนึง

แล้วก็รอ เมื่อไหร่น้องจะกินเสร็จ  ก็ไปยืนคุยโทรสับอยู่ตรงบันได  รินอีกะชเวจินเดินลงมา เอ๊ยยย

กินเสร็จแล้วเหรอเนี่ย  ก็นิ่งอยู่ตรงนั้นแปปนึง  อ่าว  น้องยังไม่ลงมา

งั้นลงไปรอข้างล่างเลยละกันนะ  ชัดดี อิอิ

 

ก็เลยนั่งลงเลย  ถ่ายรูปมุมเสยมาอีกแล้ว

แสงมันน้อยนะงับ  ถ่ายยากนะงับ  น้องเดินกันไวนะงับ

แล้วเบื่อเหอะ เวลามีคนมาดูรูปแล้วบอกว่า รูปนั้นรูปนี้เบลอนะงับ

อยากจะบอกว่ามันถ่ายยากนะงับ  ตากล้องไม่ใช่คนไม่ประสีประสานะงับ  พยายามแล้วนะงับ  โอเค๊

(อันนี้เค้าขอระบายเฉ๊ยเฉยนะ  มิได้ต่อว่าแต่อย่างใด 555+ ขี้บ่นเนอะ )

 

 

 มีอีกนิดหน่อยตามได้ที่ http://www.shinee-thailand.com/world/index.php?showtopic=8379

 

แล้ว... ก็จบลงตรงนี้แหละทริปนี้  เพราะไม่ได้ไปตามที่สนามบินแล้ว

จากตรงนี้ก็ไปนั่งที่พารากอน กะเฮีย  พี่ปาล์ม ยุ้ย ดิว(จำผิดๆ  ดิวไปแว๊น) เอะ  นั่งดูรูปดูคลิปกัน  เยอะแยะมากมาย

ครั้นจะจบ  ก็จบเอาดื้อๆเลย 555+

 

แล้วเจอกันใหม่ครั้งหน้า  ที่ยังไม่รู้ว่าเมื่อไหร่

แต่ว่ายังไงเค้าก็เตรียมตัวแล้วนะชายนี่ ^w^

 

บะบายยยยยยยยยยย...

 

 

edit @ 6 Mar 2010 21:01:44 by ~...Pa noynoi...~

นานมากแล้วนะกว่าจะมาอัพต่อ

หวังว่าคงยังมีคนรออ่านอยู่นะนี่ อิอิ ^w^

_____________________________________

 

พอ เรา พี่ปาล์ม ส้ม ปุ๋ย ไปถึงเซ็นทรัลชิดลม  

ก็สังเกตเห็นว่ามีคนไปรออยู่แล้วบ้างเหมือนกัน  แต่ก็ไม่เยอะมาก

ยังพอมีที่ให้จับจองได้  เราก็เลยเลือกที่กลางๆหน่อยจะได้ถ่ายรุปได้เหมาะๆ

แต่พอดีว่าคนเกาหลีที่เค้าติดต่อพี่ปาล์มโทรมาซะก่อน 

พี่ปาล์มก็เลยต้อง กลับไปที่เซ็นทารา

ด้วยความหิว...

(ถึงแม้ว่าจะมีซูชิก็ตามที่  แต่ใครจะัไปกล้านั่งจกตรงนั้น  เดี๋ยวน้องมาเก็บไม่ทันกันพอดี)

เรากะปุ๋ยก็เลยไปซื้อโกโก้กับกาแฟที่สตาร์บั๊ค

ทิ้งของไว้ให้ส้มเฝ้าซะงั้นอ่ะ  อิอิ ^^ ขอบคุณนะง้าบบบ ส้ม

 

จะว่าไปตั้งแต่เดินมาจองที่ก็ไม่เท่าไหร่นะ

แต่พอเราเอากล้องออกมาเท่านั้นแหละ  มีแต่คนชี้ให้เพื่อนดู  555+

เค้าคงว่า อินี่...ตัวก็เล็กแค่นี้ดันใช้เลนส์ซะมโหฬาร (แถมใส่ฮู้ดอีกตะหาก  อิอิ)

ก็ตกเป็นเป้าสายตากันไป  ยืนกันไปเรื่อยๆ

มีคนมาทักกลุ่มเราว่า  พี่เป็นสต๊าฟชายนี่ไทยรึป่าวคะ

เอ้อ!!!  รู้ได้ไงเนี่ย  

แล้วก็ได้คุยกับน้องที่ยืนอยู่ข้างๆ  ชื่อน้องกุ้งมั้งนะ

น้องก็ถามว่าชื่ออะไรคะ  ก็ตอบไปบลาๆๆๆ

"พี่เนยในซีบอคใช่มั้ยคะ???" มาอีกแระ  ทริปนี้เจอคนถามแบบนี้เยอะ

สงสัยเราจะเล่นซีบอคหนักไปหน่อยช่วงนั้น 555+

เอ้อดี มีคนจำได้  หุหุ  แถมชมว่าเราหน้าเด็กอีก (นี่คือประเด็น  กร๊ากกกกก...)

นั่งๆ ยืนๆเม้ากันไปตามประสา  แล้วอีกซักพักเอะก็ตามมา

 

และแล้ว  สิ่งที่รอคอยก็มาถึง  น้องเดินขึ้นเวทีมาซาวน์เช็คแล้ว  ^^

กล้องพร้อมละ

แต่...

เค้าไม่ให้ถ่ายรูปหล่ะ  เซ็งเป็ดมากมาย

แล้วชั้นแบกเลนส์มาเพื่อ???????????

ไม่รู้ไม่ชี้  ถ้าไม่มีคนถ่ายเราก็ไม่ถ่าย  แต่ถ้าคนอื่นถ่ายเราก็ถ่าย

โอเคละ  ยืนดูน้องไปอย่างงี้ก็ดีเหมือนกัน

น้องก็สวัสดี  เช็คไมค์  ร้องเต้นไปบลาๆๆๆๆ

แทมเต้นผิดหล่ะ อิอิ  อนก็ด้วย  ขานี้เค้าเจ้าประจำ

มินโฮดูร่าเริงมากเลย  ชอบจังที่มินโฮเป็นแบบนี้

ขี้เล่นแล้วดูน่ารักดีนะตาโย่ง  ^w^

จงก็เก็กเท่ไป  หนอยๆๆ  ไอ้เป็ดเพิ่งตื่น

ชั้นรู้นะว่า แกเก๊กกลบง่วงเท่านั้นแหละ 555555555

ส่วนน้องคีย์แลดูมีสไตล์จริงจัง  มีใส่หมวกอิอิ

ว่าแล้วก็ต้องหารูปมาประกอบหล่ะสิเรา  ไม่งั้นอัพจืดๆเหมือนทุกทีอีก 

ดูกันซะให้เต็มตา  ว่านี่มันเสื้อตัวเมื่อคืนใช่หรือไม่???

 

อยากดุรูปเยอะกว่านี้ไปดูในนี้สิจ๊ะ (บ้าจริง...  ทำไมไม่คิดได้แต่แรก 555+ มัวแต่ไปจิ๊กมา)

http://www.shinee-thailand.com/world/index.php?showtopic=8322

 

พอดูน้องซาวน์เช็คจบละ  ก็เดินเข้าไปในห้าง  ปุ๋ยต้องพา 2 สาวเกาหลีไปซื้อของ

เรากกะพี่ปาล์ม กะเอะ ก็เลยแยกไป  แต่ก่อนหน้านั้นก็บังเอิญเดินไปเจอชเวจิน

ก็เลยเดินเรื่อยๆไม่รีบร้อน  พี่แกเข้าไปนั่งสตาร์บั๊คกะรินอีแฮะ  

พอดีคูณจะเข้าไปซื้อขนมปังก็เลยเดินเข้าไปด้วย  ชิลดีนะ 2 คนนี้

แล้วก็ได้เวลาแยกไปนั่งหาไรกินที่แม็ค  

อะไรที่ว่าก็เห็นจะเป็นซูชิ 2 กล่องนี่หล่ะ 

น่าสงสารน้องท้องฟ้าจริงๆ  อดกินซะเลยหนิเรา  อิอิ

พี่ปาล์มกับเอะบอกว่าใช้ได้นะ  ฝากบอกแม่ด้วยว่าอร่อย

เอะซัดไข่หวานคนเดียวหมดเลย  ท่าทางจะชอบจริง  ต้องไปชมแม่ ^w^

ขอบพระคุณสำหรับอาหารมื้อเช้านะคะคุณแม่ที่เลิฟ

 

หลังจากนั้นก็ตามไปเจอเดอะแก๊งที่ลานมรกตอีกที

ปุ๋ยบอกว่าจะอยู่แจกแท่งไฟ  ไอ้เราก็เนื่องจากอาการปวดหลัง 

ก็อยากจะกลับไปนอนพักที่โรงแรมซักชั่วโมงก็ยังดี

ก็เลยชวนพี่ปาล์ม  เอาของไปเก็บที่ห้องแล้วไปนอนพักกันเถอะ

แล้วตอนนั้นก็อยากซื้อเก้าอี้ไว้ปืนถ่ายรูปด้วย  ก็เลยกะจะไปซื้อที่บิ๊กซี

ตอนแรกจะลากเอะไปด้วย  แล้วอยู่ๆก้ตัดสินใจไม่ไปซะงั้น  พลาดแล้วเอะเอ๊ยยย  หึหึ

 

เมื่อตกลงปลงใจกะพี่ปาล์มเรียบร้อย  ก็จับแท็กซี่ไปเซ็นทารา

เดินไปไม่ไหวละของเยอะแยะกิน  พอรถจอดหน้าโรงแรม

มีการ์ดเดินเข้ามากันอีกแระ  อารายก๊านนนน  ช้านจะเข้าโรงแรม

ของพะรุงพะรังนี่ไม่เห็นหรืออย่างไร  หันมามองข้างหลังแล้วหันไปถามพี่การ์ด

มีอะไรเหรอคะ  หันไปอีกที อ้อ... T Max มาเจ้าค่ะ  ดวงเรานี่จะเจอคนดังอย่างเดียวเลยนะ

ว่าแต่ใครเป็นใครกันหล่ะ  ไม่สนใจๆ  ชั้นจะเข้าไปเก็บของ

เลยบอกเค้า  พี่คะ  คือว่าหนูจะขึ้นห้องอ่ะค่ะ

เค้าก็เอ๋อเลย  ครับๆ  ได้ครับ (เอ้อ  ให้มันรุซะมั่ง  ชั้นไม่ได้มารอทีแม็กซ์โฟร้ยยย...)

 

กดลิฟท์ขึ้นไปชั้น 48 ห้องเจ๊อยู่ไหนหว่า  เดินๆไป  โอ้วสุดทางเลยหนิ

เจ๊กำลังแต่งตัวเลยทีเดียว  เจอพี่โม กะพี่ฟางด้วย

เฮ้อ....  เหนื่อยๆ ขอนอนนะ  ไม่ไหวแล้ว

ไหนๆเสื้อนี่ก็ตัวยาวเปนกระโปรงได้อยู่นะ  แลกกิ้งจ๋าเนยลาก่อน >.<"

เสมือนเป็นชุดนอนเลยจริงๆ

ระหว่างนั้นเจ๊ก็เดินวูบๆ  ผ่านไป ผ่านมา (เหมือนผียังไงมิทราบ 555+)

และแล้วเจ๊ก็ค้นพบว่า  ต้องไปซื้อกางเกงขาสั้นใหม่ 

เพื่อให้งามสมกับเป็นแม่หมีมินโฮ  ชีและพี่โมจึงลงไปชอปกัน

ทิ้งให้พี่ปาล์ม นั่งเล่นเดินเล่นอยู่ในห้อง

เนยและพี่ฟาง  นอนดับอนาถอยู่บนเตียง

และในขณะที่กำลังเคลิ้มได้ที่อยู่นั้นเอง...

เสียงโทรศัพท์(ของพี่ปาล์ม) ก็ดังขึ้น  (อันนี้ไม่ค่อยตกใจเท่าไหร่ วันนี้มันก็ดังเรื่อยๆแหละ)

แต่คำว่า "อะไรนะเจ๊" อันดังของพี่ปาล์ม

ได้เรียกสติของเนยคืนมาทันที  *.*

 

เด้งตัวขึ้นจากเตียง  มองพี่ปาล์ม  ถามพี่ปาล์มว่า  อะไร อะไรอ๋อ พี่ปาล์ม

"เจ๊เจอแทมในลิฟท์..."

 

.............~*o*~......................

 

!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

 

หลังจากถามว่าเจอชั้นไหน อะไร ยังไง

กรี๊ดหนักคือเจ๊ถามน้องว่า Is this going down?

แล้วน้องก็ตอบด้วยว่า yes  ^^

เจ๊ก็จัดการ we need to go down too.

เป็นอันจบบทสนทนา  เอิ๊กกกกกกกกกกกก

แล้วน้องก็ลงชั้น 45 ก่อนน้องลงเจ๊กะพี่โมคงเก๊กกันแทบหายใจไม่ออก 555+

 

พี่ฟางงงงงงงงง  ตื่นเดี๋ยวนเน้.............

ไปออกไปกัน  เราต้องทำภารกิจแล้ว  ทุกคนลืมเหนื่อย ลืมง่วง

และเราเอง  ลืมปวดหลัง  และออกไปมันทั้งอย่างงั้นแหละ (ไร้แลกกิ้ง >.<)

 

เอาหล่ะกดลิฟท์ลง...

 

รอลิฟท์...

 

ปิดเสียงโทรศัพท์หมดทุกคนยัง???

 

เข้าลิฟท์...

 

กดชั้น 45...

 

ลิฟท์ปิด...

 

ตื่นเต้น...

 

ลงลิฟท์...

 

ป่ะ  เดินสำรวจกันเถอะ  อยู่แค่ตรงลิฟท์ก่อนละกัน  กลัวอ่ะ

ไม่เห็นมีไรเลย  กดขึ้นก่อนละกันนะ  กลับไปตั้งหลักชั้นเรานะ

ถึงแระชั้น 48

ลงไปใหม่ดีกว่า  กดชั้น 45

 

ที่นี้ออกจากลิฟท์เดินสำรวจ อะเกนนนน...

เนยกับพี่ปาล์ม  เดินกลับมาตรงลิฟท์แล้ว

พี่ฟางยังเดินสำรวจอยู่...

 

เสียงประตูห้องเปิดและปิด...

 

เนยกับพี่ปาล์มสะดุ้งมองหน้ากัน...

 

กดลิฟท์ขึ้นเพื่อความเนียน...

 

ไม่มีใครพูดอะไรกัน  กำลังนึกอยู่ว่าคิดแบบเดียวกันรึป่าว???

 

เสียงฝีเท่าเดินใกล้เข้ามา...

 

เนยกับพี่ปาล์มหันไปมอง...

 

แทมกับคยองชิกเดินเลี้ยวออกจากห้องไหนซักห้อง  ออกมายืนรอลิฟท์

 

เราหันไปมองหน้ากัน... *o* (ในใจคิด ต้องเก๊กต่อไป)

 

ไม่กดลิฟท์ด้วยดิเอ้า!!! แสดงว่าขึ้นเหมือนกัน

 

เอาละโฟร้ยยยย  ได้อยู่ในลิฟท์เดียวกันแน่

 

พี่ปาล์มถามว่าจะขึ้นจริงๆเหรอ  อ๊ะ  ก็ต้องจริงสิพี่

 

เนยเรียกพี่ฟาง  "พี่ฟางอยู่ไหน ลิฟท์จะมาแล้วนะ"

ณ จุดนั้นพี่ฟางยังไม่รู้ว่ามีผู้ใดยืนกะเรา

พี่ฟางเดินออกมา  แต่เราเนียนกันทุกคน  ไม่กะโตกกะตากใดๆทั้งสิ้น

 

พี่ฟางชะโงกหน้าไปฟังเสียงลิฟท์ เนยก็หัวเราะถาม พี่ฟางทำอะไร

(ช่างเนียนกันเสียนี่กระไร 55555)

พี่ปาล์มนิ่งมาก เลยถามว่าทำไมไม่มองหล่ะพี่ปาล์ม  น้องอยู่ตรงนี้แล้วนะ

พี่ปาล์มบอก  ไม่กล้ามอง  ไอ้เราก็มองน้องเข้าไป  แต่มองแบบชิลๆนะ

 

ประมาณว่าเจอคนไม่รุจักแต่หน้าตาดีก็มองไปงั้น  ฮี่ๆๆ ^^

เพิ่งมารู้ทีหลังว่า...

อิคยองชิกมัน ผิว-ปาก-แซว

เพราะตอนนั้นไม่ได้สนใจมันเลยเหอะ  มองแต่น้องแทม

พี่ฟางบอกว่าได้ยิน ก็เลยหันไปมองเหวี่ยงมัน 1 ที

คยองชิกหันหลบเลยทีเดียว  เอ้อดีเนอะ  ไม่โดนมันเหวี่ยง

แล้วยังได้เหวี่ยงมันอีกด้วย  กร๊ากกกกกกก...

 

และแล้วลิฟท์ก็มาซะที (แต่ให้รอนานกว่านี้ก็ได้น้า อิอิ)

น้องเดินเข้าไปก่อนตามด้วยคยองชิก  ตามด้วยเค้าเอง  พี่ปาล์ม  และพี่ฟาง

เนยเข้าไปกดลิฟท์ชั้น 48 ก็เลยเห็นว่าคยองกดชั้น 49

อ๋อ...  อยู่ 49 กันนี่เอง  ตอนแรกหาปุ่มชั้น 48 ไม่เขอ เพราะว่าตื่นเต้น

เอามือวนๆอยู่ที่ปุ่มกด 2 รอบ  น้องกะอิคยองชิกคงงงว่ายัยนี่ทำอะไร  อิอิ

เหมือนเสี่ยงทายซัมติง 555+

 

พี่ฟางเข้ามา  แล้วตอนแรกคยองกะน้องแทมยืนค่อนข้างจะกลางอ่ะ

พี่ฟางเลยไม่มีที่ยืน  พี่ฟางเลยจะเข้ามุม

แทมก็นะ  ไม่รุเรื่อง  ยืนเฉ๊ยยย...

คนคยองมันต้องบอกให้น้องเขยิบไป

ตำแหน่งการยืนเป็นแบบนี้นะ  

พี่ฟางอยู่มุมลิฟท์ด้านในฝั่งซ้าย  หันหน้ามาทางปุ่มกดลิฟท์ด้ายขวา (ด้านที่เนยยืนอยู่)

เนยอยู่มุมที่กดลิฟท์ลิฟท์ด้านขวา  หันหน้าเข้าด้านในของลิฟท์เพื่อให้ดุเหมือนคุยกะพี่ปาล์ม

พี่ปาล์ม  ยืนอยู่ฝั่งขวาถัดจากเนย  หันหน้าเข้าหาเนย

น้องแทม มุมขวาด้านในของลิฟท์  หันหน้าไปทางประตูลิฟท์

คยองชิก อยู่อยู่ตรงกลางลิฟท์ติดด้านใน (ข้างๆแทม) หันหน้าไปทางประตูลิฟท์

 

อ่ะจากโพสิชั่นช่ายป่ะ  เราก็จะเห็นแทมชัดเจนแจ่มแจ้ง

พี่ปาล์มไม่กล้าหันไปมองอีกตามเคย ได้แต่เหลือบๆ

พี่ฟางเห็นสถานการณ์ทุกอย่างครอบคลุม  อิอิ

พี่ฟางยังมาเล่าให้ฟังทีหลังอีกอ่ะ ว่าอิคยองมันยังคงมอง พี่ปาล์มกะเค้าอยู่

เออนะ  แกมองทามม้าย  แล้วก่อนขึ้นลิฟท์หันไปกระชิบอะไรกับน้อง

น้องถึงได้ตอบ เย่ๆ เน่ๆ กะแกอ่าห๊าาาาาาาา...

 

พอถึงชั้น 48 เราก็ออกมา

แต่...  มีกลุ่มแฟนคลับยืนอยู่หน้าลิฟท์อ่ะ

เราเห็นเราก็ตกใจ ปนตลกอ่ะ

น้องเค้าสติแตกไม่ทนกันไปแล้วอ่ะ  เรากำลังจะเดินออกจากลิฟท์ยังชะงักเลยอ่ะ

น้องกำลังกดโทรศัพท์อยู่ เงยหน้ามาเห็นแทมกะเราอยู่ในลิฟท์

น้องแกเอามือปิดปาก  แต่กรี๊ดๆ  ตะโกนๆ  แทมินๆๆๆๆ

เราก็ตกใจ เอ๋อๆ  เดินออกมาจากลิฟท์อย่างสงบ

พี่ฟางมาเล่าให้ฟังทีหลังว่า  แทมิน ยิ้มแล้วก็โบกมือให้ด้วย

เออ... น่ารักดีแฮะ ^^  รักน้องขึ้นอีกเลย  แต่ก็ยังคงเฉยกับแทม (ชั้นบ้าไปแล้วงิ)

 

พอออกจากลิฟท์น้องคนนั้น รวมทั้งพี่ปาล์มก็ทรุดลงไปกองอยู่กะพื้น

แถมน้องคนนั้นยังหันมาถามเราอีก  ว่านั่นแทมินใช่มั้ย

ใช่ค่ะน้องแทมินค่ะ 555+  ถึงขั้นไม่เชื่อตาตัวเองเลยทีเดียว เอิ๊กกกกก

ใจเย็นๆค่ะน้องคะ  พี่ปาล์มด้วย  ไหวมั้ยนั่น  หุหุหุ

 

ก็ยืนคุยกะกลุ่มน้องตรงนั้นมาเล็กน้อย 

ก็คอนเฟิมว่าน้องนอน 49 อย่างที่เห็นจริงๆอ่ะแหละ

แล้วก็  ห้องนอนแยกกันแบบนี้นะ  มินคีย์  จงอน แทมคยองชิก

 

แล้วน้องๆก็แยกย้ายไป  เค้าจะไปเฝ้าน้องทำหมี

แต่เราไม่ไปเฝ้าละหล่ะ 555+  เดินไปซื้อเก้าอี้  กับหาของกินอีกหน่อยดีกว่า

ก็เลยเดินไปบิ๊กซีซะเลย  กะว่าถ้าทันก็ตอนน้องออกจากโรงแรม

ไม่ทันก็ไม่เป็นไร  ระหว่างทางก็เลยโทรไปเม้ากะเดอะแก๊ง

เสียดายเหอะที่เอะไม่มา  ไม่งั้นก็เจอแระ  จะจะเลยด้วย งืมๆ

 

แต่เอะก็ตามมาทีหลัง  แต่ก็ไม่เจออะไร  แง่ม 

เค้าไม่รุอ่ะว่าจะเจออะไร  ไม่งั้นเรียกมาด้วยแระ

คราวหน้าอยู่กะเค้าตลอดดิ  ไหนว่าเค้าโชคดีไง 555+

 

เดินไปเลือกซื้อเก้าอีกเสร็จก็ซื้อของกินมานิดนึง

แล้วก็เดินกลับโรงแรม  เจ๊ก็กลับมาแระ

ในที่สุดก็ไม่ได้นอนพัก  เหอๆ  ปวดหลังต่อไปนะคะท่านผู้ชม

แล้วก็ต้องไปรับเค้กที่สั่งไว้ให้  เพื่อแฮปวันเกิด อนกะโฮ

ก็เดินค่ะ  เดินอีกแล้ว  แบกเก้าอี้ด้วย  เริ่ดดด

รับเค้ก ตรวจความเรียบร้อย  แล้วก็ถ่ายรูปกัน 1 แชะ

 555+ ของพี่ปาล์มเป็นแก๊งแมวเหมียว  ของเนยเป็นแก๊งกระต่ายละกัน

 

และแล้วเราก็นั่งแท็กซี่+หอบเค้กไปเซ็นชิดกัน

ไปถึงก็แบบนะ  เอาเก้าอี้เข้าไม่ได้  ไม่ได้ก้ไม่ได้

งั้นนั่งมันตรงนี้เลยละกัน  ถ่ายรูปเดอะแก๊งอีก  

ใหญ่ได้อีกอ่ะ  อิอิ  ช่วยกันแจกแท่งไฟ  ปลอมแปลงเอกสารอีกเล็กน้อย

แล้วก็เข้าคอกไปกันนะคะ  คนเยอะอ่า

ในที่สุดก็แทรกตัวเข้าไปได้ อยู่เกือบจะหน้าสุดเลยทีเดียว

จะเป็นลม เหนื่อยมาก  แบกกล้องก็หนัก 

แล้วไหนจะปวดหลังอีก  ฮือๆๆๆ

ณ จุดจุดนั้น  ปุ๋ยหายไปไหนแล้วไม่รู้ อยู่กับอุ้ม  กับนานะ

รอน๊า๊๊านน นานนนนน

กว่าน้องจะออกมาก็แทบหมดพลังงานไปแล้ว

ยังสงสัยตัวเองว่าคราวนี้ได้รูปซัก 15 รูปก็พอใจแล้ว  เหนื่อยไม่ไหวจริงๆ

 

และแล้วน้องก็ออกมา  คนเบียดหายใจไม่ออก

เขย่งแล้วลงไปยืนดีๆไม่ได้เลยทีเดียว

ขยับไม่ได้หันไม่ได้  กล้องกับเลนส์ยาวๆ นี่มันเป็นภาระจริงๆ

น้องร้องน้องเต้นไปกี่เพลงก็ไม่รู้ได้

สงสารตัวเองอ่ะ  ใกล้ขนาดนี้  แต่ไม่ได้มองด้วยตาเลย T.T

มัวแต่มองผ่านเลนส์  แล้วเลนส์ที่ใช้มันเป็นเทเลด้วยไง

(มันมีมุมมองที่รับภาพได้ในมุมแคบ  มองได้ทีละคน ประมาณนั้น)

โฟกัสก็ยากยิ่ง  ฮือๆๆๆๆ  ต้องคอยถามนาตลอดเลย  

น้องเหลือกี่เพลงนะนา  นาบอกเหลืออีกเพลงเดียวพี่เนย

โอเค  ทนๆ  ทนต่ไปนะคะ  เพื่อภาพ  ริงดิงดอง จบเมื่อไหร่นะ

ชั้นจะวิ่งจู๊ดออกไปเลย  ไม่รออันใด้แล้ว

 

และแล้วก็จบซักที  เหนื่อย  จะเป็นลม  คนเบียดได้อีก T.T

ลากนา  ออกเหอะ  นาออกเหอะ ไม่ไหวแล้ว

แล้วก็ออกมาอยู่ที่โล่งๆ  ตอนเจ๊จะขึ้นไปรับหมี

ก็วิ่งอีกละ  ทำหน้าที่สัญญากะเจ๊ว่าจะถ่ายรูปให้

ก็เลยวิ่งไปขอพี่สต๊าฟ  พี่คะๆ  พอดีเพื่อนจะรับหมี  ขอไปถ่ายรูปตรงนั้นได้มั้ยคะ

พี่เค้าก็ใจดีให้  เอ้อ ดีไปเลยๆ  พอดี เมมจะเต็มอีก  โอ๊ยยย...

ไม่มีมือเปลี่ยนเมมโว๊ยยย   เจ๊จะมาแล้ว น้องจะให้หมีแล้ว  ฮือๆๆๆๆๆ

รีบเปลี่ยนๆๆ  แล้วก็เฮ้อ  ถ่ายทัน  แต่ไม่ค่อยชัดเลย  กำลังตื่นเต้น รีบเปลี่ยนเมม 

รูปเรียกน้ำย่อย  ขอเน้นเมนหน่อยละกันนะงับ 555+

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เอาภาพน้องคีย์หน่อยละกัน ภาพนี้ชอบอ่ะ

 

 

กลับมาเมนตัวเองเหมือนเดิม อิอิ

 

 

อ่ะมอบหมีๆ

อยากเห็นมากกว่านี้ตามไปที่ http://www.shinee-thailand.com/world/index.php?showtopic=8325  นะจ๊ะ

 

วันนั้นอิ่มเอมเป็นที่สุด  เมื่อเต้าหู้ไม่รู้จักเทียนเป่าไม่ดับ

ไอ้เราก็เพิ่งรู้ว่าที่เกาหลีมันไม่มี 555+

ก็เลยได้ช๊อตน่ารักๆ มาเพียบเรยทีเดียว

ขอบคุณเทียบเป่าไม่ดับ  ที่แกดันสวยกว่าเทียนธรรมดา

สต๊าฟเลยเอาแต่แกมาปักใส่เค้ก  หุหุหุ

 

เหล่อะไรเค้าเต้าหู้  ^w^

 

งงเข้าไปสิ  น่าฮัก  ^w^

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

พอมินิคอนจบ  พวกเราก็รอ  เจอพี่จอมก็เลยถามว่า

พี่จอมเค้กๆ  เอาเอาเค้กกลับมากิน  เพราะคิดว่าน้องคงไม่เอากลับไปกิน

พี่จอมก็บอก แปปนะ  เดี๋ยวไปดูหลังเวทีก่อน

พี่จอมกลับออกมาพร้อมคำว่า  เสียใจด้วย  ชายนี่เอากลับไปด้วยแหละ

อารายกานนนน...  ดีใจอ่ะ เอากลับไปด้วยเหรอ  ดีๆ

เอากลับไปเป่าเทียนต่อหรือไงกันเต้าหู้ 555+

แล้ววันนั้นก็เดินกลับห้องเจ๊ ไปดูรูปกัน  หัวเราะลั่นห้อง

ดังไปถึงลิฟท์แหน่ะ 

แล้วก็ได้รูปเยอะกว่าที่คาดไว้คือ 15 อย่างมากมายอ่ะ 555+

 

อัพยาวเกินไปแล้ว  ไว้ถ้าเค้าคึก  เค้าจะมาต่ออีกนะ

แต่คราวหน้าคงไม่ยาวเท่านี้แล้วหล่ะ (มั้งงง...^^)

 

 

 

edit @ 19 Jan 2010 14:30:19 by ~...Pa noynoi...~

มาต่อแระท่านผู้อ่าน

คราวที่แล้วถึงไหนอ่ะ... จำมิค่อยได้

อ้อ!!  ถึงตอนจะออกรถไปสนามบินนี่เอง

เจ๊ยุ้ยโทรมาบอกว่า  เอารถมาจอดอยู่หน้าดรงแรมแล้ว เมื่อประมาณ 5 ทุ่มกว่าๆ (มั้งนะ)

ไอ้เราก็เตรียมตัวเสร็จกันเรียบร้อยแล้วหล่ะ  รอลุ้นมินิทาโบะ  ซึ่งเพิ่งเป่าผมเสร็จหมาดๆ

ไม่สวยให้มันรู้ไปดิ  555+  งานนี้คนลุ้นเยอะเหลือเกิน

ท่าล้างผมเทออุบาดอย่าบอกใครเชียวแหละ  ฮิฮิ ^^

 

แล้วเราก๊ยกโขยง(ต้องใช้คำนี้  เพราะเยอะเชียว)  ตอนแรกว่าจะแยกรถแท็กซี่ไปคันนึง 

ไปๆมาๆ  ไม่ต้องค่ะ!!!

อย่า...  อย่าเข้าใจผิดว่ารถเจ๊ยุ้ย  เป็นรถสิบล้อ หรือรถตู้อะไรเทือกนั้น

ก็รถเก๋งธรรมดานี่แหละ  เจ๊แกก็บอก ไปได้ๆ  เอ้อ ยัดกันมากี่รอบแล้ว  เชื่อแล้วเจ๊ว่าไปได้

จำได้ว่าครั้งแรกที่ขึ้นรถเจ๊  แย่งกันพูดจนฟังแทบไม่รู้เรื่อง  เนยกับพี่ปาล์มนี่นั่งเงียบ

ฟังกันแทบไม่ทัน  แต่ไหงวันนี้ขึ้นรถเจ๊แล้วมันเงียบๆหว่า

ง่วงกันเหรอ หรือยังไง???  สงสัยว่าเพราะอะไรเหรอ  หันไปดูเข็มวัดความเร็วดิ

กระดิกไปเลขน้อยซะที่ไหน 555+

เจ๊ถึงขั้นบอกว่าคุยๆกันก็ได้นะเงียบทำไม  ทำไมเหรอเจ๊...

ทางด่วนมันโค้งเยอะอ่ะ  เค้าเก็บเสียงไว้ลุ้นหน่ะสิ  555+

แล้วประโยคเด็ดของเจ๊  "มากับเจ๊...เจ๊ไม่ตามนะ เจ๊จะนำ" 

เออ...  เริ่ดค่ะ  ร้องว้าวๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ  กันเลยทีเดียว

ว่ากันไป ก็ขับไปถึงสนามบินด้วยความปลอดภัย

ตลอดทางเจ๊ก็ถามไปทางไหน ทางนี้ใช่ป่าว  อิเนย เงียบ!!!

ไม่รู้เจ๊...  หนูไม่รู้ทาง  555+ บ้าบอกันไป

ถึงแล้วเจ๊ก็เรื่องมาก  หาที่จอดถูกใจเล็กน้อยพอเป็นพิธี

แล้วเราก็เข้าไปตรงที่รอรับผู้โดยสารขาออก (เค้าเรียกงี้ป่าวฟระ...ไม่สนเรียกไปแระ อิอิ)

ก็ได้จองที่ติดขอบรั้วเหล็กๆ  เอาไว้นั่งพิง  ไว้ปีนถ่ายรูป  ก็โออยู่นะ

แต่ติดตรงที่นั่งได้แปปเดียว  เจ็บก้นซะงั้น

จะปีนก็ไม่ถนัดเท่าไหร่  เพราะวันนี้เราคีบแตะหนีบมา  มันจะลื่นเอาได้

สภาพอนาถนัก  การแต่งตัวก็ดูดี  ท่านั่งก็ดูดี  หน้าตา(มองเองก็ถือว่าดูดี 555+)

แต่มองมารองเท้า... แย่มว๊ากกก!!!

บ่นๆไปนั่นหน่ะ  บ่นไปงั้นๆแหละ  น่าเกลียดก็ทำอยู่ดี อิอิ

 

อ่ะ  ไอ้เราก็ รอ ร้อ รอ  คิดว่าเด็กมันต้องออกมาเกือบๆตี 2 นั่นหล่ะ

ก็จริงอย่างที่คิด  แต่คราวนี้ ออกมาเร็วกว่าตี 2 หน่อยนึง

ไอ้เราก็กะไว้แล้วเชียว  ว่าใช้เวลาแค่ 16 วินาทีในการเล็งกล้อง + ถ่ายภาพ

ที่เหลือก็ใส่เกียร์หมา วิ่งหน้าตั้งไปที่รถเจ๊ยุ้ยซะ

แล้วก็ไม่ผิดคาดแต่อย่างใด...  จับภาพในสนามบินยากมากๆอ่ะ

เพราะเราใช้เลนส์มุมแคบด้วยอ่ะ (เทเลโฟโต้) หาโฟกัสก็ยาก จับโฟกัสก็ยาก

แล้วนี่ยังเคลื่อนที่อีก  แล้วนั่น... ใครทำผมสีเดียวกะจงฮยอน

ตากล้องสับสนโว้ยยยยยยยย!!!  ยิงมาไม่รู้กี่รูป  รู้แต่ว่าได้แต่หน้าเต้าหู้

ไม่ได้ตั้งใจจริงๆน้า  มุมมันได้เองอะไรเอง  หาโฟกัสหู้ได้แล้วหาคนอื่นอื่นไม่ค่อยได้เลย

ก็นะ  อย่างที่เห็น เอามาลงบอร์ดได้ 2 รูป เต้าหู้ท้างน้านนน...

เห็นหู้กวาดยิ้มมาทีเดียว  มือที่ไม่ค่อยจะนิ่งอยุ่แล้วยิ่งสั่นเข้าไปใหญ่

หัวใจกระตุก วาบๆๆ   เฮ้อ~. . . . . . . . . >.<*

 

อ่ะๆ หมดเวลโมเม้น 16 วิแระ  วิ่งดิคะวิ่ง

ตอนแรกเราไปบ่นกะใครไว้ฟระ  ว่าเราจะวิ่งไหวมั้ยหล้องหนัก อย่างงู้นอย่างงี้

พอถึงเวลาจริง อินี่วิ่งแซงคนอื่น นำลิ่วๆไปซะงั้น 555+

เลยหันกลับมา  ถามๆข้างหลัง  เจ๊ยุ้ยอยู่ไหนอ่ะเจ๊ยุ้ย

พอดีเห็นเจ๊ยุ้ยวิ่งหอบๆตามมา  อ่ะ  โอเคๆ  แล้วปุ๋ย พี่ฝ้าย กะใครอีกน้อ

บอกว่าจะแยกไปขึ้นแท็กซี่  โอเคๆ  ไปๆ  ขึ้นรถกันเถอะ

 

ที่นี้เราขึ้นไปนั่งหน้า  (เอาละเว้ยย...นี่ตัดสินใจผิดตัดสินใจถูกกันแน่เนี่ย >.<)

ขึ้นรถกันหมดเจ๊ก็ออกรถ  คราวนี้เร็วกว่าขามาหว่ะค่ะ  ท่านผู้ชม

ไอ้เราก็นั่งหอบๆ  พูดไรไม่ออก  เจ๊ก็บอกหยิบค่าทางด่วนดิ หยิบค่าทางด่วน

เราก็นิ่ง  หายใจไม่ทัน วิ่งมามะกี้เหนื่อยโว้ยยยย...

ข้างหลังก็เลยหยิบค่าทางด่วนอะไรไป  เราก็นั่งกอดน้องลิง  ที่เจ๊เรื่องว่าน้องบลิง

กอดซะแน่นเลย  วันนี้กรุขอลิงเป็นตัวประกัน  เจ๊อย่าขับไวมากน้า

สงสารน้องบลิงมั่งอะไรมั่ง  เหลือบไปดูเข็มวัดความเร็ว

โอ๊ยยยยยยยย....  ไม่เท่าไหร่ๆ  150!!!   *.*

อย่าให้เซดดดดดดดดดดดด...

 

เออ แล้วเราก็นำน้องแบบนำโลดฉลุยไปถึงไหนถึงไหน

มาฟังปุ๋ยเล่าอีกที  บอกว่าเห็นรถเจ๊ยุ้ยขับออกไป  เร็วแบบน่ากลัวมาก

ปุ๋ยบอกว่าโชคดีนะ ที่ไม่ได้นั่งไปด้วย

เอ๊าๆๆๆๆๆ...  แบบนี้มันหมายความว่างายฟระ

มันน่ากลัวขนาดนั้นจริงเหรอ T.T"

 

เออ ก็ถึงโรงแรมแหละ  ด้วยความไวว่องอ่ะนะ

เราก็ปล่อยน้องบลิงนั่งนิ่งๆอยู่บนเบาะหน้าไป

แล้วก็พาร่างตัวเองและเดอะแก๊งขึ้นไปรถชั้น 23 กันดีกว่า

แต่...  โดนไล่กลับลงมาแหละ  อดเยย  ไม่เหมือนคราวที่แล้วละ

คราวนี้คนเยอะกว่าเดิมด้วย  เค้าไม่ให้รออยู่ตรงนั้นละ

ก็เลยมารอข้างล่าง  สรุปรถน้องพามุดลงชั้นใต้ดินอ่ะ

พอขึ้นไปรอที่ชั้น 23 ก็ไม่พบเจอะเจออะไรแว้วอ่า

ก็เป็นอันว่าอดเห็นไปนะฮะที่โรงแรมเนี่ย... เฮ้อ  เจ๊อุส่าซิ่งนะยะ >.<"

 

ก็รอคนเกาที่เค้าติดต่อมา  ก็โทรคุยกัน ได้ดิวเป็นล่าม อิอิ

รอเค้าไปซักพักใหญ่ๆ ก็เจอ  ก็เลยนัดกันเรื่องพรุ่งนี้

แล้วก็ร่ำลากัน บ๊ายย บายยย  เค้าน่ารักอยู่นะคนนั้นอ่ะ  ^^

 

แล้วก้เลยเก็บข้าวของไปค้างบ้านเนยกัน  ก็มีพี่ปาล์ม  ปุ๋ย ส้ม

คนเพิ่มมาคนนึง  จำไม่ได้ว่าโทรไปบอกแม่หรือว่าไม่ได้บอกว่ามีคนเพิ่ม  แต่ไม่เป็นไรอยู่แล้วหล่ะ

เอ้อ...ลืมเล่าช่ายมะ  ว่าคราวนี้มีท่านแม่หนับหนุบขนาดไหน 555+

ก็ตอนแรกที่บอกว่าชายนี่จะมาอ่ะ  ก็กะว่า ไม่หยุดก็ได้นะ  ไปแต่คอนก็ได้

แล้วพอเรื่องที่พักที่เซ็นทารามา  มันก็กระตุ้นต่อม  ทำให้อดใจไม่ไหว อิอิ

พอบอกท่านแม่  แม่ก็ปรามมานิดนึง  แต่ไม่ขัดขืนมาก

แล้วพอรู้ไฟล์ทเท่านั้นแหละ  ทีนี้ก็รู้ว่ามานอน 2 คืน

ยิ่งหยุดตัวเองไม่ได้ใหญ่เลย   แล้วพอได้เข้า 07 แล้ว

ก็เป็นอันว่า...  คุณแม่ขา หนูต้องไปอ่ะค่ะ 555+

ก็เหมือนเดิม  ท่านแม่ก็คอยสับขาหลอกคุณพ่อเหมือนเดิม

แต่ไหงคราวนี้คุณแม่พลาดอ่ะคะ  พ่อรู้หมดเลยว่าไปไหนทำอะไร  เอิ๊กกกกกกกก...

 

ตัดภาพกลับมา  เมื่อถึงบ้านเรา 

ทุกคนก็ยังคงไม่นอนกันนะคะ  นั่งเล่นกับคุณข้าวปั้น (หมาของเนยเอง)

ซึ่งไอ้เจ้านี่  มันเป็นโรคชอบคนแปลกหน้า  เห็นใครไม่ได้

กระดี๊กระด๊า เล่นกะเค้าไปหมด  คึกค่ะคึก... ดูเวลาบ้างอะไรบ้าง  ตี 3 แล้วนะตี3

(บอกให้หมาดูเวลาเนี่ยนะ...เราควรจะดูแล้วเลิกเล่นกะมันถูกป่ะ 555+)

เพราะงั้น  ก็เลยบอกให้ชาวคณะเรายกของขึ้นไปบนห้องนอน

แล้วคำถามคลาสสิค  ก็ถูกเอื้อนเอ่ยออกมาจากปากเรา

"วันนี้ใครจะอาบน้ำบ้างคะ"  5555555555+++

ไม่บอกละกันว่าใครอาบมั่งไม่อาบมั่ง

 

ในที่สุดก็ได้เวลานอนซะที  เกือบตี 5 แล้วฮะท่านผู้ชม

ขอบคุณส้มมากเลยที่อยู่นวดหลังให้พี่  เพราะสมาชิคท่านอื่นออฟไลน์ไปหมดแล้ว อิอิ

ก็นอน...  นอนกันเถอะ  นอนกันซักที

พรุ่งนี้ใครตั้งนาฬิกาปลุกไว้กี่โมงมั่งอ่ะ  เนยตั้งไว้ ตี 5.45 มั้ง

ใครตั้ง 6 โมงอีกป่ะ  แต่ไม่มีคนตื่นซักคนงับ  กดปิดนาฬิกากันหมด

จนแม่โทรเข้าบ้านมาตอน 6.30  เราก็รับ  แต่ไม่รู้เรื่อง  ว่าคุยว่าอะไร

ฮาๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ   แต่อีกซักพักก็ลุกแหละ  ก็แบบเฮ๊ยยย  สายแล้วววๆๆๆๆ

ตื่นๆ  ไปจัดการธุระอย่างรวดเร็ว  (เหรอ???)

 

แล้วก็ออกจากบ้าน  ร่ำลาข้าวปั้น

และหิ้วซูชิที่แม่ทำมาให้ 3 กล่องออกไป  ไว้กินตอนรอดูน้องกัน 

แล้วผู้หญิง 4 คนก็หิ้วของพะรุงพะรังออกจากบ้าน (เค้าเอง)

เพื่อไปขึ้นรถมอไซค์ (ต้องมอไซค์เท่านั้น  ไม่งั้นไม่ทันแล้ว)

รถวินก็มา 3 คัน  ฮือๆๆๆ 3 คัน  เค้าก็เป็นเจ้าบ้านที่ดี ให้แขกไปกันก่อน

แล้วรอรถอีกน๊านนนน นานนน  มันก็ยังไม่มา

 

เอาแล้วไง!!!  เวรแล้ว

ที่เลี้ยวมานั่นรถพ่อนี่หว่า  พ่อกลับมาแล้ว  เรายังไม่ออกจากบ้าน

พ่อเปิดกระจกรถออกมาเรียกขึ้นรถไปด้วยกัน  แม่บอกว่าเดี๋ยวพ่อไปส่ง

ไอ้เราก้นั่งหน้าซีด  กระซิบกะแม่ว่า...

แม่ๆๆ  ตกลงนี่พ่อรู้แล้วเหรอว่าเนยจะไปไหน  ไปทำอะไรมาเมื่อคืน

แม่ยิ้ม  แล้วก็หัวเราะบอก  พ่อรู้หมดแล้ว

ว๊ากกกกกกกกกกกก!!!  ตกใจตอนนี้ทันมั้นเนี่ยยย

ก็เลยถามแม่ว่า  แล้วพ่อไม่ดุเนยเหรอ

แม่บอก ไม่หรอก  พ่อเค้าก็แซว  ว่าหยุดแบบนี้เค้าคงจะขึ้นเงินเดือนให้หรอก 555+

ก็เป็นอันว่าฮากันไป  พ่อก็ถามว่าเพื่อนๆหล่ะ

เนยบอกไปกันหมดแล้ว นั่งรถมอไซค์ไป  พอดีมีแค่ 3 คัน

พ่อบอกว่าเท่าไหร่เนี่ยค่ารถ  ก็บอกไป 80 บาท

พ่อก็บอก  ห๊ะ  แพงนะเนี่ย ทำไมไม่นั่งแท็กซี่ไปกัน

ก็เอ่อ...  มันไม่ทันแล้วอ่ะพ่อ  พ่อก็บอก  ไม่ทันอะไร

ไม่ทันดูชายนี่ซ้อมอ่ะสิ  เนยต้องไปถ่ายรูปให้บอร์ดนะ บลาๆๆๆๆ  ว่ากันไป

แต่ถึงพ่อจะบ่นๆเล็กน้อย  ก็ยังใจดีไปส่งเนยอยู่ดี อิอิ

แล้วก็คุยนู่นนี่หนุงหนิงกะพ่อ ไปตลอดทาง  มีความสุขจัง ^^

แล้วก็ถึงรถไฟฟ้าสถานีอ่อนนุช  ฮี่ๆ  ก็โทรหาพี่ปาล์ม

เพื่อจะไปเซ็นชิดกันต่อไป...

 

ปล. ว่าจะอัพถึงตอนเย็นๆ ดึกๆ ที่มีมินคอน 

       แต่นี่มันก็ยาวมากแล้วอ่า   งั้นเอาไว้ต่อเอนทรี่หน้าละกันนะจ๊ะ ^w^

 

 

 

   

edit @ 11 Dec 2009 20:39:04 by ~...Pa noynoi...~

อ่ะๆๆๆ  อัพก้ได้ อัพก็อัพ

เริ่มเรื่องตั้งแต่ตอนไหนดีอ่ะ

ตั้งแต่ตอนเตรียมตัวละกันนะ

ก่อนน้องจะมาเราต้องเตรียมไรมั่ง  บัตรมินิคอน+โทรไป 07 ใช่มั้ย

แล้วก้เรื่องเช็คไฟลท์น้องอีก อ่ะๆ  เริ่มได้..

 

ก้เริ่มที่เรื่องโรงแรมที่น้องนอนก่อนนะ 

ก็รู้แล้วหล่ะว่าที่ไหน  ยิ่งเห็นโปสเตอร์ของเซ็นทรัลก็ยิ่งชัดเลยอ่ะ

เอาเป้นว่ามาคราวนี้นอนเซ็นทาราอีกแน่ๆ  แต่กี่คืนนี่สิ

ก็เลยต้องมาเช็คไฟลท์  นี่เป็นครั้งแรกที่เช็คไฟลท์ด้วยตัวเอง 

ก็ถือว่าประสบความสำเร็จ  ตั้งแต่ครั้งแรก

เดาวันที่น้องมาถูก โป๊ะเช๊ะมาก  โอเคได้ไฟลท์มา  แล้วเช็คอีกทีสองทีตอนใกล้ๆ

ยังไงก็มีพี่โมช่วยเช็คอีกแรง  สบายใจได้  ^^

 

มาเรื่องที่ 2 เรื่องบัตรมินิคอน  ค่อนข้างจะชัรืที่ว่าตัวเองจะได้ชัวรืไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง

และแล้วคราวนี้ก็ไม่ได้ไปกับป่าน (เพื่อนเราเอง เป็นสื่อ)  ได้เจอกันแปปเดียวเองในห้องน้ำ

เรื่องบัตรนี่หวุดหวิดว่าจะได้ช่วยอีกหลายๆคนให้ได้บัตรชัวร์ๆแล้ว

แต่ก็ไม่ได้ซะงั้น  เป็นหนึ่งเรื่องที่ทำเสียใจเหมือนกัน

แต่ในที่สุดแก๊งอาจุมม่าก้ได้บัตรมาทุกคน อยู่โซนเดียวกันหมด อลังมาก ดีใจๆๆๆ

 โซน s2 นั่นเอง

ทีนี้ก้เหลือน้องอุ้มมี่ของชั้น  เทอยังไม่มีบัตร เจ๊ก็จัดการหาให้ด้วยความฉับไว

ไม่ใช่จากคนอื่นคนไกลที่ไหน พี่ฝ้ายนี่เอง  ขอบคุณมากๆเลยค่ะ

แต่เนื่องจากว่ามันเป็นโซน s1 ไอ้เรากีเลยต้องไปปลอมแปลงเอกสาร  อิอิ (อย่าไปบอกใครเค้านะ ^^)

 

 

พูดถึงการไปเอาบัตรแต่ละครั้งนี่ก็ยากลำบากพอดู

เพราะกว่าเราจะเลิกงานก้ปาไป 5.30 แล้ว

เราก้เลยต้องซิ่งมอไซค์ เพื่อไปขึ้นรถไฟฟ้าทู๊กกกที

แล้วคนนัดเรานะ  ยัยปุ๋ย นัดเร้วทีไรเทอไปถึงช้าสุดเรื่อยเลย 555+

แต่ไม่เป็นไรขำขำ  อีกอย่างที่ไปก็เพราะอยากเห้นสีผมปุ๋ยด้วยแหละ

ไหนว่าจะทำสีจง ตอนแรกไหงออกมาเป็นน้องมังคุดอย่างงั้นเล่า  ไม่ใจเรย  อิอิ

 

แก๊งอาจุมม่าได้บัตรเกือบครบแระ

แต่เหลือพี่โม  ซึ่งข้าพเจ้ามิคิดว่าพี่โมจะมือใหม่เช่นนี้

ไอ้เราคิดว่าพี่ดมจะไปต่อคิวแต่เช้า  ไม่ใช่ค่ะ  เทอมาสาย

เลยอดไปโดยปริยาย  งานนี้เลยต้องให้เอะมาต่อคิวใหม่วันรุ่งขึ้น

ซึ่งผลงานของเอะก็เยี่ยมยอดมาก ฮาไม่ไหว 555+

เป็นนักวิ่งทีมชาติไปเลยวันนั้น  ประตูห้างเปิด  มีคนวิ่งสวนเทอออกมา

ก็ไม่สนรีบวิ่งไปเอาใบเสร็จที่เคาน์เตอร์ kanebo แล้ววิ่งกลับออกมาประตูเดิม

แล้วแซงคนกลุ่มแรกไป  เอะวิ่งอ้อมรถ  กลุ่มที่โดนแซงก็วิ่งอ้อมรถตาม  ฮาๆๆๆๆๆๆๆ

ละแล้วเอะก็ได้ต่อคิวเป็นคนแรก555+ หันมาคุยกันคนข้างหลัง

เค้าก้ชมว่าน้องวิ่งเร็วมาก  กร๊ากกกกกกกก....  ฮาไม่ไหวทน

เอะบอกว่า  ตอนวิ่งนะ กระโปรงเปิดขึ้นมา  แต่ก็ไม่สน สติววิ่งต่อไป

แล้วก้มาอวดกะเราว่า  เป็นไงหล่ะ เอะเก่งมั้ย  อิอิ

เก่งจ่ะเก่ง  ^^

 

ส่วนนิว ก็ได้ข่าวว่าไปวนรถดู แต่ไม่ลงไปต่อแถว  เยี่ยมมาเทอ

แต่เทอก็โชคดี  ได้บัตรจากเวอร์จิ้นมา  โอเค พอได้ๆ

 

เล่าๆมา  มีแต่วีรกรรมคนอื่นแฮะเรา

เอ้อ  อยากจะบอกว่า  ก่อนหน้านี้ วักเดือนกว่า  เนยปวดหลังอยู่แหละ

แล้วจนตอนนี้ก้ยังไม่หายเลย  เป็นความลำบากของชีวิตจริงๆ

มีหลายครั้งที่ปวดมาก จนร้องไห้ออกมาเลย  เพราะถ้าไปหาหมอตอนนี้ ก็จะไปตามน้องไม่ได้

เพราะมันลาไม่ได้อีกแล้วอ่ะ  ก็ทน  ทนจนทุกวันนี้

บางทีก้คิดว่า เราเป็นบ้าไปแล้วเหรอไง  นี่สุขภาพตัวเองนะ

แต่ถ้ามันยังไงอยู่ก็อยากจะทน  อยากเจอน้องอ่ะ 

แต่ยังไงก็คงไม่ปล่อยให้ตัวเองเป็นอะไรหรอกนะ  ใครที่เป็นห่วงเค้า ก็ขอบคุรมากๆเลยน้า

ดีใจจังเลยแหละ ที่มีคนบอกว่าจะคอยช่วงถือกล้องให้  เวลาถ่ายเนยค่อยเอาไปถือ

แต่ถึงเวลาแล้ววิ่งหายไปไหนหมดเลยอ่ะ 5555+ 

เหลือแต่คนช่วยถือเป๋ากล้อง อิอิ  (อันนี้พี่ฟางกับยุ้ยช่วยถือบ่อยๆ  ขอบคุณง้าบบบ)

 

เอ้อ  อีกอย่างๆ  ตอนเราไปรับบัตร  มิน่าใส่ส้นสูงไปเล้ยยย

เลยลำบากต้องมานั่งห่วงกันว่ายัยคนนี้จะเดินไหวป่าว 555+

 

อ่ะมาถึงเรื่องการนอนโรงแรม

คราวนี้มีอาเสี่ยนอนโรงแรมถึง 2 ห้องด้วยกัน

คนแรกคือพี่บุณย์เจ้าเก่า  อิอิ  รายนี้นอนทั้ง 2 คืนเลย

ส่วนอีกห้องคือเจ๊ยุ้ย  ซึ่งจะนอนกะพี่ฟาง แล้วก็พี่ปาล์ม

เราก็เลยคิดว่าจะสบาย เดินไปไหนมาไหนในโรงแรมได้เหมือนคราวที่แล้ว

แต่ไม่ใช่เลย  คราวนี้ค่อนข้างลำบากทีเดียว

 

มาถึงการเข้า 07 โชว์  มึนงงมากมาย

เดี๋ยวยกเลิกเดี๋ยวไม่ยกเลิก  ทำเอาหัวใจคนเช็คข่าวจะวายเอาทุกๆครึ่งวัน

สังเกตได้ว่า 2 อาทิดก่อนน้องมา  แทบจะไม่ว่างเลย เพราะคุยโทรสับบ่อยมากก

เค้าจะไล่ออกก็อย่างเงี้ยแหละนะเรา 5555+

 สุดท้ายก็คือไม่ยกเลิก  แต่ต้องดทรไปให้ทัน 50 สายแรก

แม่เจ้า!!!!!!!!!!!!!! จะทันได้อย่างไรวะเนี่ย  แต่เอาวะ  ยังไงก็จะพยายามให้ถึงที่สุด

วันที่ 2 เวลา 11 โมง เจ๊ยุ้ย เนย พี่ฟาง พี่โม เอะ ก็โทรเข้าไปดิ โทรจนหัวฟู

เจ้านงเจ้านายไม่สนแล้วเว๊ย  เนยใช้โทรสับออฟฟิศสองเครื่องในการโทร

เพราะพิสูจน์มาแล้วเมื่อวานว่าใช้โทรสับบ้านโทร แล้วมันต่อเร็วกว่าถึง 3 วินาที

(เป็นไง  รอบคอบป่ะหล่ะ  หรือว่าคนอื่นเค้ารู้กันหมดแล้ว แล้วเราเพิ่งรู้เนี่ย???)

แล้วก็โทรไปได้วัก 10 นาที  ไม่ติดเลยอ่ะเริ่มร้อนใจแล้ว

แล้วก็เห็นคนในซีบอคโทรกันตลอดยังไม่มีใครติด

ก็เลยคิดว่า เอาวะ  มันต้องมีทางดิ

JSL จะมีแค่เบอรืนี้เบอร์เดีบยวเหรอ  ไม่มีทางอ่ะ  มันต้องมีอีกดิ

ก็เลยใช้ดทรสับไร้สายกดเบอร์เดิมต่อไป  ส่วนโทรสับที่อยู่ข้างขวาก้ใช้กดเบอร์องค์การโทรสับ

ถามเบอรืมันซะเลย  แยกประสาท ได้แทบประสาทมากอ่ะตอนนั้น

แล้วก็ถามเบอร์สตูดิโอ JSL ไป  ได้มา 2 เบอร์ครับพี่น้อง

เห็นมะ ว่าแล้วว่ามันต้องมี  ก้เลย เอาเครื่องขวากดเบอร์ใหม่  เครื่องซ้ายกดเบอร์เดิม

ครั้งแรกก็ยังคงไม่ติด  แต่กดอีกครั้งมีนก็ติด  เราก็ต่อสาย 07 โชว์

มีคนรับด้วยเสียงผู้ชาย  เราก็บอกว่าลงชื่อเข้าชมการอัด 07 โชว์ค่ะ

บอกชื่อ นามสกุล เบอร์โทรทั้งของเราแล้วก็ปุ๋ยไป บลาๆๆๆๆ 

คือตอนแรกเดินไประหว่างหน้าคอมกะโต๊ะทำงาน ซึ่งมันอยู่ใกล้ๆกันไง

พอติดปั๊ปเหมือนหลุดออกไปอยู่ในดลกส่วนตัว 

ยังคงไม่เชื่อตัวเอง ว่าติดแล้ว  ดีใจโคดๆ  โทรไปบอกปุ่ยว่าได้แล้ว

ได้คิวที่ 19กะ20  พี่ปาล์มชมด้วยแหละว่าโทรเก่งมาก  ยุ้ยก็ชม

แล้วคิดออกได้ไงว่าต้องโทรไปถามเบอร์ในเวลาแบบนั้น  ไม่รู้ๆ  อยู่ดีๆก็คิดได้

ภูมิใจจังเลย  ชั้นเก่งๆ 5555+  บ้าบอกันไป

เออ อันนี้ถือเป้นความโชคดีมั้ย  หรือเป็นความฉลาดดี 555+

แล้วก็บอกเจ๊ๆไป บอกพี่โม พี่โมโทรบอกเอะ  พี่ฟางโทรติดด้วย แต่ไม่มีคนรับ

เนยก็บอกอย่าวางนะพี่  ห้ามวางเด็ดขาด  และแล้ว พี่โมก็ได้ คิวที่87กะ88

เริ่ดที่สุดในโลกกก  แล้วก้มีคนรับพี่ฟาง พี่ฟางกะเจ๊ได้95กะ96

สรุปแก๊งเราได้เข้ากันทุกคน  เด่นเด้ง ดีใจไปโลกหน้า  มีความสุขทั้งวันไปเลยวันนั้น

 เหมือนคราวนี้เราจะโชคดีอีกแล้ว  แต่เป็นโชคดีที่เกิดจากความพยายามนะเอ้อ ^^

 

แล้วเราก้นัดกันเรื่องที่จะไปรับน้องที่สนามบิน

ได้ความว่าจะเจอกันที่เซ็นทาราประมาณ 1 ทุ่ม  แล้วเอาของขึ้นไปเก็บห้องพี่บุณย์

แต่กว่าแต่ละคนจะมา  เล่นเอารอเงกกันไปเลย

แล้ววันนี้ก้ยังมีเรื่องอะไรให้ต้องทพเพิ่มอีกหลายๆอย่าง

เช่นไปหาซื้อเค้กให้วันเกิด อนโฮ  กัดสีผมให้ปุ๋ย  บลาๆๆ

 

แต่สำหรับเนย  ก็แว๊นมอไซค์จากแบริ่งไป BTS อ่อนนุช (อีกแล้ว)

ขึ้นรถไฟฟ้า  นัดนิวไว้  เอารูปไปให้นิว  แล้วก้นัดเจอแบงค์  เพราะยืมเลนส์แบงค์ไว้

แบงค์ก้เดินไปส่งเนยที่เซ็นทารา  สอนเรื่องใช้เลนส์นิดหน่อย

เสร็จแล้วก็ฝากกล้องไว้กับพี่ฝ้าย ให้พี่ฝ้ายอยู่กะน้ำส้ม แล้วเดินไปส่งแบงค์

ไปซื้อหนมปังกินด้วยที่ bread talk  แล้วก้บะบายกัน 

ก็ขึ้นไปหาเอะเพราะเอะว้อมเต้นอยู่  ดันแบตหมดซะนี่  โทรติดต่อไม่ได้เลย

ทีนี้ปุ๋ย ยุ้ยดิว กะพี่ปาล์มก็ตามมา  ก็เลยร่ำลา ไปเก็บของที่เซ็นทารา 

เพราะไม่งั้นจะไปสั่งเค้กไม่ทัน  ห้างจะปิดซะก่อน

แล้วเราๆทั้งหลายก็ไปเจอเจ๊ยุ้ยที่พารากอน

เดินเลิดเค้กกันหนุงหนิง  เอ๊ยยย!!! ไม่ใช่แล่ว

เดินเลือกกันไปเรื่อยๆ  ก็ไปเจอ ไอ้เค้กที่เราสั่งนี่แหละ  เนยเห็นว่ามันปัญญาอ่อนติงต๊องดี

คนอื่นคงเห็นว่ามันน่ารัก อิอิ  แต่เนยว่ามันดุเด็กๆดีชอบ  ก็เลยตกลงกันว่าเอาอันนี้แหละ

ตอนแรกสั่งแค่ปอนดืเดียว เพราะคิดว่าน้องคงไม่กินหรอก

แต่ตอนกลับไปอยู่โรงแรม (ในห้องพี่บุณย์)  พี่จอมก็โทรมาบอกว่าอะไรปอนด์เดียวเล็กไป

ก็เลยโทรไปเปลี่ยนเค้าเป็น 2 ปอนด์  โอเค จบ  ทัน  ดีไป  ^w^

 

ภารกิจต่อไป  กัดหัวปุ๋ย 555+ ที่ใครๆอยากเห็นกันนักหนา 

ไม่อยากจะบอกเล้ยยย  ว่าเบื้องหลังทุกลักทุเลมาก  ฟอยล์นี่ก็ไปวื้อมาจากเซเว่น

ใช้แปรงสีฟันทาๆผมปุ๋ย  ใช้แก้วน้ำในโรงแรมผสมผง  โอยยย  อยากจะฮา 555+

ทำออกมาแล้วกลายเป็นน้องปลาหมึกไปเลย  ตอนทำว่าฮาแล้ว

ตอนไปล้างฮากว่า  บอกให้ดิวถ่ายรูปมาด้วยแหละ  แต่ไม่โชว์หรอก สงสารน้องมัน อิอิ

ทำเสร็จ  สีออกมาก็สวยดีนะปุ๋ย  คุ้มค่าๆ 5555555 

 

แต่ไอ้ที่ให้อภัยไม่ได้คือแกรีบเปิดประตูห้องน้ำเข้ามาทามม๊ายยยยยย

เคืองว่อยเคือง  ฮือๆๆๆๆๆๆๆๆ  >.<"

อายจิตายอยู่แล่ว  จบไปๆๆๆ

 

แล้วเราก็ออกเดินทางไปสนามบินสุวรรรภูมิ  แบกกล้องกันไปคนละตัว

นั่งรถเจ๊ยุ้ยไป  เจ๊ก็ขับไม่ค่อยจะเร็วเลยทีเดียว (ที่ไหนหล่ะ)

แล้วค่อยต่อ เอนทรี่หน้าละกันเนอะ  วันนี้พอแค่นี้

สวัสดีค่ะ  ^^

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เอาไงดี ใครเข้ามาอ่านช่วยตัดสินใจหน่อยจิ

เราจะอัพดี ไม่อัพดีอ่ะ   ปุ๋ยอัพเป็นไงมั่งน้า

เดี๋ยวว่าจะเข้าไปดูซะหน่อย 

 

วันนี้ตื่นตั้งแต่ 7 โมงอ่ะ เพราะอะไรรู้มะ

ก็คิดว่าทำไมเราไม่พูด อาพือจี อันนาโย๊??? กับน้องแทมตอนเจอที่ลิฟท์

(เอาแต่คิดว่าจะพูดกะจินกิ พอไม่ได้เจอจินกิเลยไม่คิดจะมีสติพูดใช่มั้ย???)

ทำไมๆๆๆๆๆ  เพิ่งนึกขึ้นได้ตอนนี้เนี่ยนะ

ดิ้นๆๆๆๆ อยู่บนเตียงจนแปดโมง  อึดอัด  อยากบอกใครซักคน

ก็คิดๆๆว่าโทรหาใครดี ใครจะตื่นตอนนี้ เลยโทรหาพี่โมซะเลย

อยากมีสติกว่านี้อีกนิดนึง  ทั้งๆที่เดิมมันก็แลดูจะมีเยอะอยู่แล้วนะสติเนี่ย

ดีเท่าไหร่แล้วที่คยองชิกกะน้องแทมยืนคุยชุบชิบๆหัวเราะๆ  555+

"เน่ๆ" เสียงแทมๆ 

แทมหล่ออ่ะ  หล่อจริงๆนะ  ทำไมเราไม่หลงน้องนะเนี่ย...  ประหลาด!!!

 

อีกเรื่องนึง...ที่อยากมีสติกว่านี้ 

ตอนน้องเดินลงบันใดที่โคคา  ทำไมไม่เปลี่ยนเป็นแมนนวลโฟกัสฟระเรา

คิดได้ตอนนี้ก็... ดิ้นไปดิ (บ้าบอจริงๆคนเรา ฮือๆๆ)

ใครหลงเข้ามาอ่านตอนนี้ก็ได้อ่านแต่เราบ่น 555+

 

อยากเห็นรูปที่ตัวเองถ่ายลงบอร์ดแล้วง่า

คราวนี้เราอู้  ไม่ทำรูปเอง  เปลืองแรงสต๊าฟโคด 555+

ขอบคุณล่วงหน้าไว้ก่อนเลยเน้อ  พี่ปาล์ม ยุ้ย ปุ๋ย (อาจมีคนอื่นช่วยทำอีก รึป่าว???)

ยังไงก็ขอบคุณไว้ก่อน 

 

ขอบคุณเจ๊ยุ้ยอย่างยิ่งยวด

เจ๊ยุ้ย "เจ๊น่าไปขับรถตู้มากเหอะ  ได้ใจจริง"

in the lift ออกมาเมื่อไหร่ เจ๊เอามาให้หนูเจิมด้วย

เดี๋ยวถ้ามีเวลา  จะโทรไปเล่าฟีลให้เจ๊ฟังอีก เผื่อเอาไปฝังลงใจฟิคด้วย

 

ขอบคุณพี่บุณย์ด้วย  สำหรับทุกๆอย่าง

ถ้าไม่ได้รถตู้พีติ่งนั่งกลับมา ก็ไม่รู้จะกลับมาทัน 07 ยังไง

ขอบคุณน้องๆพี่ๆในรถด้วย ยังรู้จักชื่อไม่หมดเลย 

ต้องมาวุ่นวายเพราะ เนย ปุ๋ย เอะ ต้องไปให้ทัน 07

ขอบคุณพี่ติ่งมากๆ  ซิ่งสุดยอด จนทำให้เข้าไปได้สำเร็จ เริ่ดดดดด!!!

 

เอนทรี่นี้ก็จะกลายเป็น THANKZ ENTRY ไปซะแล้ว  ก็ดีเหมือนกันนะ ...^w^... 

ไหนๆก็ไหน ทวนใหม่อีกรอบ รวมก่อน  staff ชายนี่ไทยแลนด์ที่รักทุกคน

พี่ปาล์ม ปุ๋ย น้องยุ้ย (รวมน้องดิวด้วยเลยได้ป่ะ) เฮียเอก น้องอัง น้องดิว(เจอแว๊บๆ)

ขอบคุณสำหรับทุกการช่วยเหลือ และมิตรภาพ (นางงามมากค่ะ 555+)

น้องอุ้ม เอามารวมด้วยได้มั้ย เพราะก็อยู่ด้วยกัน ถึงจะไม่ใช่สต๊าฟ  อิอิ

มีความสุขกับบัตรที่ได้มั้ยอ่าเรา  กลับไปตอนไหน  เค้าไม่เห็นเทอตอนออกมา

หวังว่าได้ดูเน้อ เบียดมากๆเลยเนอะตรงนั้น และเค้าขอโทดที่ไม่ได้ดูแลตลอดเวลา T.T

[เค้ากลัวลืมใครอ่ะ...ถ้าไม่ได้ระบุชื่ออย่าโกรธเค้านะ  แสดงว่าเค้าเบลอ >.<"]

 

ต่อมา แก๊ง AJP+NNA เจ๊ยุ้ย พี่โม พี่ฟาง พี่ฝ้าย (พี่ปาล์ม ปุ๋ย ยุ้ย ดิว ฉายซ้ำได้ป่ะ อิอิ)

แล้วลูกพี่โมอยู่แก๊งนี้ด้วยป่ะน้อ  ขอรวมเอะไปด้วยเลยละกัน 555+

ทุกคนล้วนแล้วแต่ช่วยเหลือกันเสมอ ใจมากอ่ะ^^

อย่าลืมไปสปากันเหอะ  ปวดร้าว  เมื่อยจะตาย...

10คนบนรถเจ๊  ทำหยั่งกะรถเจ๊เป็นรถตู้   ฮาๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

(นี่เราต้องขอบคุณ เฮียขับเบนซ์ที่หน้าเหมือยพี่บอยคนนั้นมะ??? ที่ชนรถเจ๊แล้วไม่เป็นรอย 555+)

 

ต่อไปเราจะขอบคุณใครดี  ขอบคุณทุกคนที่มีส่วนช่วยให้เราได้ภาพดีๆมา

ชนใครไป บังใครไปต้องขอโทษด้วยจริงๆ ไม่ได้ตั้งใจเลยน้า

(แต่หวังว่าคงไม่บังใครมากนะ  เพราะตัวเราเตี้ย แต่เลนส์กล้องเราอ่ะสิ ปัญหา  เอิ๊กกกก...)

 

-ยัยนิว  คุยกะเทอสนุกมากเลยแหละ

-น้องบิว วันหลังโทรมาให้ถูกจังหวะ  อดเข้าโคคาเลยเห็นม๊ะ

-น้องเก๋ เจอกันนิดหน่อยเองหง่ะ

ใครโทรมาหาเราอีกหว่า??? งืมๆ

จุดจุดนี้ กลายเป็นอาจุมม่าปลาทอง  แค่นี้ก่อนละกันเนอะ

จะมาต่อมั้ยดูอีกที  ตอนนี้อยากดูรูปจัง ^w^