My PLACE

เค้าเอารูปเป็ดน้อยมาฝากนะ  พอดีนั่งแต่งรูปเล่นเพลินๆ (ได้รูปเดียวเนี่ยนะ 555+)

แสงสวยดีมั้ย เค้าชอบแหละ ...^w^...

 

มาแถมอีกรูป  แล้วเค้าจะปั่นพาร์ท 5 นะ  พาร์ทนี้ไม่ตื่นเต้นหรอกน้าขอเตือนไว้ก่อน

ทริปนี้เปิดด้วยความระทึก  และปิดด้วยความอบอุ่นประทับใจ

กับใครบางคน  ทั้งที่ไม่หวังว่าจะได้ความอบอุ่นจากผู้ชายคนนี้เลย

สปอยหว่ะชั้น 555+

อ่ะ  อีกรูป!!!

ใหญ่ดีป่ะหล่ะ >.<" 

 

แวะมาแปะอีกรูป  บ้าป่าววะเรา ไม่รู้จักอัพ 

มาแปะแบบผลุบๆโผล่ๆ 555+

ใครแวะเข้ามาจิ้มรูปอ่า  เม้นบ้างอะไรบ้างน้า  อยากอ่านเม้นหง่ะ

 

อ่ะ!!! เอาไปตอกย้ำ ว่าทริปนี้ชั้นเมนใคร  อิอิ

____________________________________

 

อ่ะ  เริ่มพาร์ท 5 ซะทีเหอะชั้น

วันที่ 18   วันที่จะได้สัมผัสมือใครบางคน  บางคน...ซึ่งมีถึง 5 คน

ถ้าใครอ่านมาจนถึงตรงนี้แล้วรู้สึกว่า อารมณ์มันเปลี่ยนไปจากพาร์ทก่อนๆหล่ะก็

คุณรู้สึกถูกต้องแล้ว!!!

.

. 

เป็นเพราะความเหน็ดเหนื่อย  จากวันที่ผ่านๆมา   และเป็นเพราะเรื่องราวในวันนี้ด้วย

ที่มันอบอุ่น  เกินกว่าที่จะกระดี๊กระด๊า เหมือนวันอื่นๆ

วันนี้เริ่มต้นขึ้ยยังไงอ่ะเหรอ ...    มันเริ่มจาก ... 

สภาพร่างที่ยังคงมีวิญญาณ  ของผู้หญิงตัวเล็กๆคนนึงที่ชื่อเนย  นอนกองอยู่บนเตียง

(แบบที่ไม่คิดจะตื่นง่ายๆ เอาซะด้วยสิ)    

 

[แกทำเสมือนแต่งฟิคจริงๆนะเนี่ย...>.<"]

(อย่าหลุดธีม  วันนี้เค้าจะมาแบบอบอุ่น...-*-)

[จ่ะๆ...ไม่ขัดแว้ว >.<"]

 

จำได้ว่าตื่นขึ้นมาตอน 8 โมงเช้า เพราะเสียงโทรสับหรือแม่ปลุกเนี่ยแหละนะ

แต่แล้วก็นอนต่อ  จนแม่เรียกไปกินข้าว

(ในใจก็คิด  ทำไมวันนี้ถึงได้อยากนอนอย่างงี้นะเนี่ย  ไอ้คนที่วิ่งๆ ปีนๆเมื่อวันก่อนมันหายไปไหน)

กินข้าวเสร็จ  ก็ปาไปสิบโมงกว่าๆได้หล่ะมั้ง  คิดอยากจะอาบน้ำมั่งมั้ย...ไม่เลย T.T

หลังจากนั้นก็คิดออกอย่างเดียว  ชั้นจะนอนๆๆๆๆๆๆ

ก็นอนไป  จนพี่ปาล์มโทรมาบอกว่าน้องอยู่ไหนทำอะไรบ้าง

สรุปว่า น้องก็ไปถ่ายสตรอเบอร์รี่ชีสเค๊กจริงๆสิหน่า

ตอนแรกที่คุยในเอ็มกับพี่ปาล์ม  ว่าทางทีมงานเมลล์มาหน่ะ

ไอ้เราก็ยังลุ้นอยู่ว่าน้องจะไปอัดรายการรึป่าว  ไปอัดจริงๆด้วยสิ

หวงน้องได้มั้ยอ่ะ  รายการนั้นผู้หญิงเยอะแยะ >.<"

ฮึ่ยๆๆๆๆ  หวงอ่ะหวง  แง่มๆๆ 

เวิ่นเว้อไปซักพัก ก็ทำใจได้  ออกไปหาน้องตอนนี้ก็คงไม่เจออยู่ดี

อยู่โรงแรมอะไรน้า...  จำชื่อไม่ได้ซะละ ...เอ...ช่างมันเถอะ

 

แล้วเราก็นอนต่อ 555+  จะอืดไปถึงไหนก็ไม่รู้

ขนาดพี่ปาล์มบอกว่าจะออกจากบ้านแล้ว  เราก็ยังไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น

ขอนอนก่อน  รุ้แต่ว่า  ยังไงก้ต้องไปให้ทันบ่าย 3 โมง

เพื่อที่จะได้เลือกเวลาลงทะเบียนเข้ามีท  แล้วก็เข้าพร้อมกันกับพี่ๆเพื่อนๆ

 

.

.

.

.

. 

เวลาผ่านไป ไวเหมือนโกหก

.

.

.

.

ขณะนี้เป็นเวลา 2 PM (เจ็บซ้ำนิดๆ เวลานี้ ฮือๆๆ T.T" ... นอกเรื่องอีกละ)

ก็อาบน้ำแต่งตัว  เอาแล้วไง  เวลาแบบนี้

ชั้นจะแต่งตัวยังไงน้อ... อยากสวยอ่ะ  ไม่เอา ไม่โทรม  ห้ามโทรมเด็ดขาด...

วันนี้ขอสวยเหอะ...  ก็เลยไปถามแม่  แม่จ๋า เนยใส่ชุดไหนดี  เอางามๆเลยนะ

แม่ก็จัดเจงเลือกให้เสร็จสรรพ  (ตอนนี้เราจะบรรยายชุด  ใครไม่อยากอ่านข้ามโลด 555+)

ก็ได้เดรส  ที่ท่อนบนเป็นลายขวางสีขาวสลับดำ

เป็นแขนกุด  มีเชือกที่รูดได้ผูกโบว์ไว้ตรงแขนเสื้อ ทั้ง 2 ข้าง

ส่วนท่อนล่างเป็นผ้าชีฟองสีกรมท่าพริ้วๆ  บานๆ นิดๆ

ที่เอว มีฝ้าชีฟองสีเดียวกันกับประโปรงผูกเป็นโบว์อยู่ตรงกลาง

กระเป๋าถือคล้องแขนสีเข้ากับประโปรง  รองเท้าสุ้นสูงหนังแก้วสีดำ สูง 3 นิ้วครึ่ง

พอแต่งเสร็จ  ตุ๊กตาโคดดดด... หวานโคดดดดดด... หญิงโคดดดดดดด...

(ในความรุสึกตัวเองนะ 555+)  แต่แบบผลลัพธ์น่าพอใจ อิอิ  ยิ้มๆๆๆๆ ...^U^...

แล้วแบบคุณแม่ก็น่ารัก  นั่งม้วนผมให้  แต่งหน้าให้

รู้สึกดีจังที่แม่เข้าใจเราขนาดนี้  แถมยังยอมช่วยอะไรต่อมิอะไรสารพัดเลย

" แม่น่ารักจังเลยค่ะ  เนยรักแม่มากเลยน้า ^.^ "

 

พอเราแม่ลูกแต่งตัวกันเสร็จ  ก็ออกจากบ้านด้วยกัน

ตอนนั้นก็เกือบจะบ่าย 3 แล้วแหละ  เอ้อ  ลืมบอกไป  คุณแม่ไม่ได้ไปด้วยหรอกน้า

เค้าจะเดินชอปกับคุณป้าอ่ะ  น่ารักจริงๆ

ก็เลยออกจากบ้านพร้อมกัน  ตอนนั่งรถ  เนยก็ยังคงจะหลับต่อไปอีก (หลับได้อีกยัยคนนี้ 555+)

แม่ไม่หลับเลยแหละ  แล้วเพื่อความรวดเร็วก็เลย ไปขึ้นรถไฟฟ้ากัน

 

ไปถึงสยาม 3.15 pm แล้วก็โทรหาพี่ปาล์ม  ได้ความว่านั่งกินอะไรกันอยู่ที่ฮะจิบัง 

ก็รีบไปเลย  เห็นปุ๋ยคนแรกเลย  แอบอายชุดตัวเองเหมือนกันนะ  มันคนละแบบกับที่เคยใส่มาเลยอ่ะ

พี่ปาล์มยังทักเลยว่าหญิงมาก  เหอะๆ  เนยก็ว่าหญิงพี่

ก็สั่งชาชูราเมนมากิน  แล้วนั่งปลอบน้องอุ้ม  ยัยอุ้มขี้แย  เพราะว่าน้องไม่ได้มีท

โอ๋ๆๆๆๆๆ  ไม่เป็นไรนะ  คราวหน้ายังมีอยู่

แล้วก็เล่นกล้องโลโม่สีชมพู  ที่ใครซักคนซื้อให้คียืเป็นของขวัญวันเกิด

ไม่เชิงเล่นหรอก  แบบว่าจะลองกดไงว่าใช้ได้ป่าว  ไรงี้  ก็มึนไปซักพัก

เพราะไม่เคยใช้กัน 555+    และแล้วก็โอเค ใช้ได้  เก็บๆ  เอาให้อุ้มไปให้น้องที่เกา

 

 กว่าจะกินเสร็จ รอนู่นรอนี่  ก็เกือบ 5 โมงแล้ว 

พวกเรา  อันได้แก่ เนย พี่ปาล์ม ปุ๋ย อุ้ม อัง(ด้วยรึป่าวน้อ) ยุ้ย เฮียเอ น้องอุ้ม

ก็เดินลงไปเพื่อที่จะลงทะเบียน เนยอยู่กับอุ้มกับยุ้ย เพราะเลขใกล้ๆกัน

ก่อนหน้าที่จะเข้าไปลงทะเบียน ก็เจอน้ำส้ม  น้ำส้มชมว่าวันนี้ชุดดูเข้ากันเชียว

555+ ถูกใจอ่ะถูกใจ  ขอบใจมากนะส้ม  (เอาไป 20 อิอิ [ได้ข่าวค่าข้าว 88 บาทแกยังไม่คืน...เอิ๊กกก])

เอ๊ะ!!!  แต่นี่มันแปลว่าชุดเมื่อวานพี่มันห่วยแตกมากเลยช่ายป่ะ เหอะๆๆ

ช่างมัน  ยังไงวันนี้ผ่านก็โอเค ^______^

 

ลงทะเบียนเรียบร้อย  เลขสวยแฮะเรา  ลำดับตอนแรก 299

ลงทะเบียนได้ tag เลข 343  ตอนรับบัตรคอนที่เลขที่ 33

เราช่างได้เลขสวยอะไรเช่นนี้  (ใครอยากเอาไปแทงหวยเชิญ 555+)

และแล้วก็ลงทะเบียนเสร็จ  ถึงเวลาต้องไปนั่งต่อแถว

แอ่ว!!!  ไม่ดีละ  ใส่กระโปรงมา  สั้นด้วย  นั่งยังไงหว่า  รองเท้าสูง 3 นิ้วครึ่งอีก

ลำบากชีวิต...  ค่อยๆถอดรองเท้าออกมาวาง แล้วนั่งพับเพียบ

555+  ฮาหว่ะ...  กุลสตรีไทยอะไรเยี่ยงนี้  แหม่ๆๆๆๆๆ

แล้วพอเค้าเรียกลุกทีอะไรทีก้ลำบากอ่ะ  ตามเค้าแทบไม่ทัน  จะลุกก็ลำบากละ

ยังต้องรีบใส่รองเท้าอีก  วิ่งตามเค้าไปอีก  (เอาชั้นไปเก็บที  อิอิ) 

เอาเนอะๆ  เพื่อความสวยงาม  555+ (ซึ่งนานๆทีจะมีกับเค้าบ้าง)

 

ความโชคดีประการที่(เท่าไหร่แล้วน้อ...อ้อ)22 : เข้าไปนั่งในโรงหนัง  แถมอยุ่ด้านบนๆ  มองเห็นชัดดี

ดีจัง  อย่างน้อยก้ได้เห็นตั้งแต่ตอนน้องเดินเข้ามา  ยืดเวลาอยู่ด้วยกันนานเข้าไปอีกหน่อย

พอถึงเวลาน้องก็ออกมา  เรา อุ้ม ยุ้ย  ไม่กรี๊ดกันซักนิดเลยอ่ะ  ทุกคนแลดูมีสติกันดี 555+

นิ่งกันจนอุ้มบอกว่าเรา 3 คนเป็นสื่อได้เลยนะเนี่ย นิ่งขนาดนี้  อิอิ

ทำไมรู้สึกว่าทริปนี้มินคีย์บ่อยมากๆๆๆๆๆๆๆ....  จริงๆนะ 

วันมีท  คิมคีย์ก็กระวิบกระซาบกับมินโฮอีกแล้วอ่ะ น่ารักๆ

 

 และแล้ว ก้ต้องลุกขึ้นยืนเพื่อเดินไป ไอทัชน้องๆ

โอ้ว...ตื่นเต้น  มือเย็น  ไม่ไหวๆ 

ถามอุ้มว่าจะแปะมือน้องยังไง  อุ้มก็ทำท่าแปะมือทำธรรมดากลับมา

ในใจเราก้คิดอยู่ว่าจะทำยังไง  ให้มันแตกต่าง  หรือพิเศษดี

แต่ก็คิดไม่ออก  หัวสมองตื้อมาก  เดินไปก็ซ้อมแปะมือกับอากาศไปตลอดทาง

เหมือนคนบ้าเลยอ่ะ >.<" 

 

ความโชคดีประการที่ 23 : ผู้ชายคนนั้นมองตาชั้นอย่างลึกซึ้งที่สุด  อย่างที่ไม่เคยมีผู้ชายคนไหนมอง

อาจจะดูเว่อไปนิด (รึป่าว???)  ในสายตาคนอื่น

แต่สำหรับเนยแล้ว  ไม่เคยมีใครมองเนยแบบนั้นเลยจริงๆ

คนแรกที่ต้องแปะมือ  ก้มหัวสวัสดี  เนยก็ก้มด้วยนิดนึง

แต่ตามองกันตลอด 

.

.

"ตาคิมคีย์สวยจัง"

.

.

"แต่ทำไม...วันนี้คิมคีย์ไม่สวยเลย"

.

.

"วันนี้เนยไม่สงสัยเลยว่าคีย์แมนรึป่าว"

.

.

"วันนี้คีย์แมนมาก"

.

.

"คีย์ ไม่เคยยิ้มให้เนยแบบนี้มาก่อนเลย"

.

.

"ทำไมยิ้มคีย์อบอุ่นขนาดนี้"

.

.

"มือคีย์ก็อุ่น  แถมใหญ่มากด้วย"

.

.

"ขอบคุณคีย์  อบอุ่นมากเลย"

 

เนี่ยแหละ  ความรู้สึกเพ้อฝัน ในวินาทีนั้น  มันเป็นแบบนี้จริงๆ

คนต่อมา  เนยไม่ได้อารมร์เพ้อฝันแบบนี้อีกเลย  เพราะพระเอกได้ถูกตั้งไว้เรียบร้อยแล้ว

ตั้งแต่วินาทีที่สัมผัสมือกัน  เมมเบอร์คนอื่นๆ จึงไม่ได้เป็นพระเอกแบบคิมคีย์

แต่ทุกคนก็ดีกับเนยนะ ^.^"

 

คนต่อมามินโฮ  มินโฮโน้มตัวลงมาแปะมือแล้วเอียงคอนิดนึง

น่ารักจัง  ดูอบอุ่นดีนะ  แต่มือเนยไม่รู้สึกถึงมือมินโฮเท่าไหร่

เพราความอุ่นของมือคียืยังไม่หายไปเลย

 

ต่อมาเปนเมนของทริปนี้  คิมจงฮยอน

แทนที่จะไหว้เหมือนคนอื่นๆ  ชั้นกลับทำมือรูปหัวใจให้จง

แล้วนั่นจงยิ้มหรืออะไรกันหล่ะ  ตาเกือบปิด  หรือว่าตาหวานเยิ้ม

สติไม่ค่อยอยู่กัยตัวเท่าไหร่  หลังจากเจอคีย์  เอาเป็นว่าโอเคอ่ะจง ยิ้มก็ดีแล้ว

 

ต่อมาๆ  แทมๆ  เด็กคนนี้น่ารักจริงๆ  ยิ้มแล้วสดใสดีจัง

ไม่มีอะไรนอกจากน่ารัก น่ารัก และน่ารัก

 

ต่อมา  ลีดเดอร์เต้าหู้ คนอนสวัสดีเค้าซะน่ารักเลย

เอียงคอด้วย  แต่พอสวัสดีแล้วทำไมเทอยืนเฉยๆอ่ะ!!!

ทำหน้าซังเตด้วยอ่ะ  นอนไม่พอเหรอเต้าหู้อ่า...

มือก็ไม่ยอมยืนมาแปะเราข้างหน้า  เราตัวก็เตี้ยน้า (แม้จะใส่ส้นสูงแล้วก็ตาม T.T)

เราก็ต้องเอื้อมมือไปแปะคุณอนเอง  ลำบากซะไม่มี  ฝากไว้ก่อนเต้าหู้ ฮึ่มๆๆ...

 

พอเดินออกมา รู้สึกตัวเบาหวิว  แต่กำมือไว้แน่น  ไม่พูดกับใครทั้งนั้น

ยังจำ  ยังรู้สึกถึงความอุ่นที่มือคีย์ได้เสมอ  ^w^

ตกหลุมรักคีย์แล้วอ่า  ทำไงดี  เป็ด  แกนะแก  ไม่เคยรั้งอ่ะ (ใครเค้าจะมารั้งกันห๊ะ!!!)

แล้วก็ไปรวมพลกันที่ โอ้บัวผัน (Au Bon Pain หย่ะ...) 

 

ความโชคดีประการที่ 24 : เมื่อชายนี่มากินโออิชิแกรนด์

เอ้อ  โชคดีอีกแระ  นั่งๆกันอยู่ไม่รู้ไม่ชี้อะไร  อยู่ๆน้องก้เดินเข้าโออิชิไปเฉ๊ยยยยย

ไอ้เราก็อึ้งดิ  ไม่ได้รู้เรื่องอะไรกับเค้าเลย  อยู่ดีๆก็เดินมาให้เห็น  แจ่ม!!!!

แล้วคุณจงก็เดินไปเข้าห้องน้ำอีก  โฮ่ยยยยย...โชคดีไปไหน

ว่าแล้วก็รอตอนคุณจงเดินกลับมา  ก็ได้ดูอีกรอบ 

ปุ๋ยอ่า น่าสงสารอ่ะ  ถ่ายไว้แต่โดนคยองชิกบังมุมหมดเลย T.T"

ดีนะที่เราย้ายมุมไปเรื่อยเลยเห็น

เอ้อ  วันนี้เจอน้องๆรีย์เพลย์ด้วยแหละ  ไอ้เราก็กวักมือเรียกทันมาดูอิจง

ทันตอนเดินกลับมาจากห้องน้ำพอดี  อิอิ

จะว่าไป...  ขอเม้าหน่อยเหอะ  คุณจงเข้าห้องน้ำนาน   มว๊ากกกกกกก...

สงสัยจะหนัก 555+

 

และทริปนี้ก็เหมือนจบ  เพราะว่านั่นเป็นการเห้นครั้งสุดท้ายแล้ว

แม้ว่าจะตามน้อง  ตอนออกจากสยามดิส  เนยก็ไม่ได้เจออีก  ต้องรีบกลับไปหาแม่แล้ว

น้องๆที่ตามก็ได้เห็นที่โรงแรมอีกแว๊บบบบนึง  พี่บุณย์บอกมา

 

ขอบคุณพี่แท็กซี่  ขอบคุณคุณลุงคุณป้าที่บ้านราชวิถี  ชอบคุณพนักงานโรงแรมเซนทารา

ทริปนี้สนุก  และมหัศจรรย์จริงๆ  ขอบคุณพี่บุณย์  อุ้ม

ขอบคุณมิ้ว  ขอบคุณนีด  ขอบคุณเหมือนดาวด้วยที่คอยฟังชั้นเวิ่นเว้อ 555+

ขอบคุณเพื่อนๆร่วมทริป ปุ๋ย หยัง พี่ปาล์ม น้ำส้ม เอะ พี่นก พี่ฝ้าย น้องคูณ 

 

คราวหน้าไปด้วยกันอีกเนอะ  และที่สำคัญ

ขอบคุณความโชคดีประการสำคัญ : คุณแม่  ที่เข้าใจเนยเป็นอย่างดี  เนยโชคดีจังเล๊ยยยย...

__________________________________________________

 

แถมๆ  ทุกครั้งที่ไปตามน้องจะแต่งตัวแมนๆตลอด  แต่ครั้งนี้วันสุดท้ายแต่งหญิงโฮกกก...

แล้วได้ฟีดแบคดี๊ดีจากน้อง  เดี๋ยวคราวหน้าจะลองอีก  ถ้าจริงจะได้คอมเฟิม 555+

 

 

 

edit @ 25 Sep 2009 21:20:36 by ~...Pa noynoi...~

เอารูปมาแปะโชว์ไว้ก่อน 1 รูปละกัน

เรียกน้ำย่อย เดี๋ยวค่อยมาอัพ อิอิ

รูปบ้านราชวิถี ไม่ค่อยชัดเท่าไหร่ บอกแล้ว... ว่าเรียกน้ำย่อย ^w^

______________________________________________________

ย๊ากกกกกกกกกกกกกกกก...เครียดดดดดดดดดด  ไม่อยากบอกว่านั่งพิมพ์จนหมดแล้ว

มันหายไปหมดตอนกด Publish  เหนื่อยโคด 

แต่จะเขียนใหม่ให้ได้เหมือนเดิมให้หมด  โกรธธธธธธ.. >.<" 

 

 เอ้อ...แถม ลืมบอกไปว่า เราใช้มือถือแบบที่มันวัดระยะทางการเดินการวิ่งได้อ่ะ

สรุปว่าเมื่อวานการเดินทาง(ด้วยเท้าอ่ะนะ) เป็นระยะทาง 9.3 ไมล์ ไอ ไอ ไอ ไอ........

ไม่เยอะเล้ยยยยยยย...  ไม่เหนื่อยเล้ยยยยยยยย....ทำมั้ยหล่ะ  ทำ!!!  

 

เอ่อ  ถึงไหนนะ  ลืมขอคิดก่อน...เช้าวันที่ 17 ช่ายป่ะ 

คือว่านัดกันไว้ที่ชั้นล่างที่โรงแรมตอน 6 โมงเช้า

แล้วอยากจะบอกว่าตอนตื่นก็ปาไปตี 5 กว่าเกือบ 6 โมงแล้วหล่ะชั้น

โฮ่ย  อยากแต่งตังสวยๆ  ออกไปบ้าง อะไรบ้าง  ก็แทบจะไม่ทัน  น้องก็เร่ง

เอ้า หยิบของ หยิบกระเป๋ากล้อง  ออกจากบ้านวุ้ยนั่งรถแท็กซี่ (อีกแล้ว...แกเป็นอะไรกับรถแท็กซี่มากป่ะเนี่ย...)

รถโคดติดอ่ะ  ติดมากกกก  นั่งไปเรื่อยๆ  ใจเย็นๆ  จะถึงรถไฟฟ้าอ่อนนุชอยู่ละ

ระหว่างรอ  เอากล้องขึ้นมากดเล่นดีกว่า 

อ้าว  เฮ้ยยยยยยย....ซวยแระ

ลืมหยิบแบตใส่กล้อง...............................แม่เจ้า.................................................

ทำไงหล่ะ โทรไปยิมของใครก็ไม่ได้เลย 

สรุป  ตัดสินใจกระโดดลงจากแท็กซี่  กลางถนนอ่ะ  วินาทีนั้น  ไม่สนใจแล้วโว้ยยย...

(กลับมาคิดอีกที  น่าจะห่วงสวัสดิภาพตัวเองบ้างอ่ะนะแก -*-  รถเยอะแยะ)

บึ่งมอไซค์กลับไปบ้านเอาแบต  แล้วกลับมารถไฟฟ้าใหม่หมดกัน 

ไอ้ที่จะสวย  เอ้อ...ปล่อยมันไปเหอะก็นะ 

บอกลุงวินมอไซค์ เอาซิ่งๆเลยนะลุง  หัวกระจุยอย่างบ้าคลั่งอ่ะ...ชีวิต -*-

และแล้วก็ถึงโรงแรมเป็นเวลา 9 โมง  พระเจ้า!!! ตื่นตี 5 กว่าถึงโรงแรม 9 โมง

โลกนี้ช่างโหดร้ายนัก...ฮือๆๆๆๆๆ 

แล้วไงหล่ะ  ข้างล่างไม่มีคนอยู่ ชั้นโดนทิ้งหรือนี่ (ใครมันจะไปรอแกรฟระ  ช้าซะ...เค้าไปรอข้างบนแล่ว)

สงสัยขึ้นไปรอข้างบนกันมั้ง  เลยขึ้นลิฟท์ไปล๊อบก่อน ชั้น 23

โอ๊ะไม่มี  เลยโทรไปหาเอะว่าอยู่ไหนแล้ว  เอะบอกรอน้องอยู่ชั้น 24

อืมๆ  ขึ้นลิฟท์ไป  ก็รอน้องไป  ระหว่างที่ว่าง  ก็เรียกน้ำส้มมาโมดิฟายหน้าด่วน 

เหมือนศพไม่ไหวทนน้ำส้มคะ  พี่ขอบคุณมาก 

พี่รู้...ว่าน้ำส้มพยายามถึงที่สุดแล้วหน้าพี่มันผิดเอง 

เพราะขนาดส้มโมแล้วมันก็ไม่ต่างจากเดิมเท่าไหร่...ศพ!!!

(ก็คนมันนอนไม่พออ่ะ...ฮึ่ยๆๆ  เหวี่ยงๆๆ)

ฮือๆๆๆๆๆๆ...อย่าเวิ่นเว้อไป  ก็กินไส้กรอกที่ฝากเอะซื้อกับนมขวดควายของเอะอีกหนึ่งขวด

เอะมันจะเอาให้เรากระอักนมตายอ่ะ  ซื้อไส้กรอกมาอันเดียว แต่นมขวดยักษ์  ขอบคุณ!!!

กินไรเสร็จก็แบบ  ไปหาพี่บุณย์เอาคีย์การ์ดมาสืบข่าวดีกว่า

ก็ขึ้นๆลงๆ  ระหว่างล๊อบ ชั้น24 ชั้น 44  43 อยู่นั่นแหละ 

เหนื่อยหว่ะพี่ J ก็ดันหาตัวอยากซะอีกนิ  เพราะพี่เค้าเช็คเอ้าท์ไปแล้ว

โอ้  ดวงหนอดวง  มันหายไปไหนหมดนะวันนี้

(ก็แกใช้หมดโควตาไปแล้วไงแก  เมื่อวานนี้อ่ะ  จำไม่ได้เหรอ *-* )

แล้วปุ๋ยก็ไปได้ยินสต๊าฟซัมติง  พูดว่าน้องร้องกินข้างชั้น 22 เหรอ

ประกอบกับเจอพี่ J ก็เลยถามพี่ J พี่แกออกพิรุธเล็กน้อย  แล้วไม่ยอมตอบ 555+

เสร็จเรา  ไปเซอร์เวย์กันเถอะ  แล้วก็ลงลิฟท์ไป ชั้น 22

เจอพี่ๆพนักงาน  เค้ากำลังจักโต๊ะสัมนาอะงี้อ่ะ 

เค้าก็มองว่า  เฮ๊ย เรามาจากไหน  เราก็  กลับไปก็ได้วะ 

น้องจะมากินนี่แน่เหรอก็ไปรอที่ล๊อบเหมือนเดิม  ปุ๋ยบอก  ปุ๋ยได้ยินจริงๆน้า 

งั้นป่ะไปใหม่  คราวนี้เดินลงบันไดเลื่อนลงไป 

เออเว้ย  มันมีที่กินข้าวจริงๆด้วยเราก็นั่งรอกันซักพัก  ........ 

น้องยังไม่มาก็คุยกันว่าถ้าน้องกินที่นี่จริง  น้องจะเข้ามาเหรอ เห็นเรานั่งกันแบบนี้

ก็เลยอ่ะ  ไปดีกว่าแล้วมารู้ทีหลัง  ไม่อยากจะเซดดดดดดดดดด...น้องมากินข้าวชั้นนั้นจริงๆ 

แต่เป็นฝั่งที่เค้าสัมมนา  อีกฝั่งนึงโอ้ว 

เอาความโชคดีมาสู่ข้าบัดเดี๋ยวนี้........ฮือๆๆๆๆๆๆๆๆ

แล้วก็ไปรอที่ล๊อบเหมือนเดิม 

ก่อนน้องจะออกไปซักพัก  ชเวจินก็ลงลิฟท์มากับโหดนูนา  คงรู้นะว่าใคร

ก็มีแฟนคลับกลุ่มนึง เดินเข้าไปล้อมไปถ่ายรูป 

ความโชคดีประการที่ 16 : เมื่อน้องแฟนคลับคนนึง ยืนมือไปขอจับมือจินโอปปา

แล้วเฮียจินแกก็ยิ้ม  อายม้วน  หมุนตัวกลับไป  น่ารักหว่ะ  น่ารักโคดๆ

ณ จุดจุดนี้  เปลี่ยนเมนทันมั้ย  ไม่เปาแล้วป่งเป็ด  ชเวจินน่ารักโฮกกกก...

แล้วก้คุยกันหนุงหนิงน่ารัก  เดินเข้าไปในลิฟทืเดี๋ยวกันกับเฮียจิน

โอ้ว  คุณน้องกล้ามากค่ะ  เราก็จะว่งเข้าไปมั่ง  ได้ยินเสียงอย่าๆ

ก็เลยหยุด  ใครเรียกฟระ  อยากคุยกับจินมั่งอะไรมั่ง

แม้ไม่รู้จะคุยอะไร  แล้วคุยเกาไม่เป็น 555+ 

ให้พูดอังกฤษ  ดิชั้นก็คงไม่มีสติพอจะเรียบเรียงประโยค

เออ  แล้วเมื่อเช้าระหว่างอยู่บนรถไฟฟ้า  ก็คิดแล้วคิดอีก  ว่าอยากเจอชเวจิน

อยากคุยกับชเวจิน  อยากแสดงตัวว่าเรามิได้มาคุกคามนะ

แบบอยากซื้อพวงกุญแจช้าง เอาไปให้ที่หน้าห้องน้อง

แล้วก็กดกริ่ง เชื่อแน่ว่ายังไงเอียแกก็ต้องออกมาเปิดเอง

ถึงน้องเปิดเราก็จะไม่สน  เราจะจินอย่างเดียว (จริงเหรอ???)

 ก็ถ้าเจอแบบนั้นก้จะโค้ง 90 องศา  แล้วก็ให้ไปอะไรงี้

แต่เลิกเพ้อเจอ้เหอะ  อยากให้เค้าแล้ว  เทอซื้อมายังอ่ะตอนนี้

พวงกุญแจช้างน้อยอ่ะ  แล้วทำไมต้องพวงกุญแจช้าง ???

เอาเถิด... ถ้าทำจริงก็กลัวจินโอปปาจะมาเรียก รปภ โยนออกไปเหมือนกัน

เพราะตอนนี้ตัวเองก็ยังตัดสินไม่ได้ว่าทำแบบนี้มันจะแสดงเจตนาดี หรือดูโรคจิตกันแน่ 555+

เอ่อ เรื่องนั้นจบไป กลับมาเรื่องเห็นน้องตอนออกไป sound check ก็ยังดีก็เห็นไปอีกหนึ่งรอบ 

แล้วก็ไปรอที่พารากอนเอะจองที่ข้างล่างไว้  เราก็เดินไปรับบัตรคอนที่ชั้น 5 ก่อน 

แล้วก็กะว่าจะไปเล่นเกมให้คนที่ยังไม่ได้บัตรด้วย

แต่ว่า....บัตรหมดแล้ว  เจริญมากค่ะ  ทำไงอ่ะ  ซวยแล้วสิ  แต่

ความโชคดีประการที่ 17 : เมื่อป้าวีกับส้มโทรมาบอกว่า  กินข้าวอยู่ที่สุกิชิสยามเซ็น

ป้าวี: ป้าเนยขา  ป้าเนยจะมาหาวีกับส้มมั้ยคะ  ตอนนี้กินข้าวอยู่ที่สุกิชิค่ะ มุมดี๊ดี

ป้าเนย: ไปค่ะป้าวี

ประเสริฐมากค่ะคุณเพื่อน  เลือกนั่งกินได้ถูกวัน  ถูกใจเจ้มาก 555+

แล้วก็วิ่ง หรือเดิน (อีกแล้ว...) ไปหาที่สุกิชิ

พอไปถึง คุณเพื่อนก็ประเคนอาหารให้รับประทาน  อร่อย อิอิ

แล้วก็นั่งคุยกันกับพี่ปาล์มว่า เอายังไง  เราจะนั่งดูตรงนี้ หรือว่าลงไปดูข้างล่าง

ก็สรุปว่าไปดูข้างล่าง  แล้วคืนนี้หล่ะ  ใครที่ยังไม่ได้บัตร จองที่นี่เอามั้ย

ก็เลยเรียกพนักงานในร้านเข้ามาถาม  ว่าจองได้มั้ย

สรุปว่าจองได้อย่างง่ายดายได้โต๊ะที่ต้องการ  เริ่ดค่ะเริ่ด 

ดีใจกับคนที่ยังไม่มีบัตรแทนจริงจังอ่ะ  โชคดีกลับมาแล้วโว้ยยยย..555+

ก็จัดการเสร็จก็ลงไปดูน้องซาวน์เช็คข้างล่าง  ไอ้เราก็มุดไปตรงที่เอะจองที่เพราะว่าจะถ่ายรูป

น้องขึ้นไปเต้น โอเค  ยิงรัวหมดไป 300 กว่ารูป  เปรม...แต่แขนแทบหัก  ก็มุดออกมาซะ

แล้วก็เลยแวะขึ้นไปจัดการเรื่องที่จองใหม่นิดนึง

เพราะ  นีดจะนั่งกับมิ้วก็เลยให้บัตรพี่ปาล์มมา

ความโชคดีประการที่ 18(เก็บตก) : บังเอิญว่าบัตรที่เราได้เป็นโซน A อยู่หลังสื่อ  ใกล้โฮก

อันนี้ก็เลยเป็นอะไรที่อยู่กับพี่ปาล์มทั้งวันไปเลย

แล้วตอนนี้แหละเสียดาย  ก็ไม่ได้ตามน้องกลับโรงแรมแต่อย่างใดเลยพลาดโมเม้นอะไรต่อมิอะไร 

น่าเสียดายแต่ก็ไม่เป็นไร  กลับมาดูแฟนแคมก็โอเค 

หลังจากนั้นก็ไปเจออุ้มที่แมค  นั่งดูรูปที่เรา อุ้ม ถ่ายมา 

ซักพักอุ้มก็กลับบ้านไปเปลี่ยนเสื้ออุ้มถามว่าฝากอะไรมั้ย  ก็เลยฝากการ์ดไปเอาลงเครื่อง

ซักพัก  ปุ๋ยโทรมาบอกว่าพี่ปาล์ม  ว่าเค้าให้เข้าคอกกันได้แล้ว

เราสองคนก็ ป่ะพี่  หอบของที่อุ้มฝาก กับประเป๋าปุ๋ย  ไปเข้าคอก

ณ จุดจุดนั้น  คนที่มารอเข้าคอก  ส่วนใหญ่มีแต่คนที่ได้โซนหลังๆเยอะอ่ะ

ไอ้เราก็เดินเข้าไป  คนมองเยอแยะ  เอิ่ม...  อย่าทำไรชั้นนะ  ชั้นไม่ได้ทำไรผิดนะคะ

ชั้นมีบัตรนะคะ  ใจเย็นๆนะคะ ... กลัวสายตาเลยทีเดียว 

แล้วก็เดินเข้าไปซะลึกเชียว  รู้สึกได้ถึงความวีไอพี  เอิ๊กกก 

อยู่หลังสื่อ  หน้าเชียวก็วางของจองที่กันไป 

กะว่าถ้าโดนสื่อบังก็ค่อยย้ายพิกัดกันไปอีกทีนั่งรอไปซักพัก 

เฮ๊ย...ปวดท้องหว่ะ  ได้ข่าวไม่ได้สั่งอะไรมากินที่แมค ฉิบฉ่อยมาก -*-

เนียนดีกว่าเรา  แอ๊บไปเข้าห้องน้ำแล้วซื้อไรมากินดีกว่า 

ก็เลยหว่านถามรอบตัวว่าจะออกไปซื้อของกิน  พี่ๆน้องๆเอาอะไรมั้ยค้า... ^w^

(ทำตัวเป็นคนดี๊คนดี  ซะไม่มีอ่ะเรา 555+)

ก็เลยได้พี่เอิ้งเดินไปด้วยกัน  น้องกลุ่มข้างๆฝากซื้อของกิน

แล้วไปเห็น มินโบกะแทกัน  พี่รู้ค่ะ ว่าน้องจำพี่ไม่ได้แต่พี่จำน้องได้ 555+

จากที่คลุกวงในวงการโคฟมาเล็กน้อยก็เลยถามน้องว่าโบกับกัน 

เอาไรมั้ย พี่จะออกไปแมค (ตอนนั้นกะไปแมคจริงๆนะ)

น้องโบทำหน้างง  ก็ก็หันไปถามกันว่าเอาไรมั้ยพี่เค้าจะออกไปซื้อของสรุปน้องโบบอกเอาน้ำขวดนึง  อืม  โอเช

ป่ะเราก็เดินหาแมคไปดิ  ออกฝั่งสยามเซ็นไง  ปรากฏ ไม่มี!!!  เจริญ!!!

ก็เลยขึ้นมาซื้อหนมกับน้ำที่ Boots ก็ซื้อน้ำไป 3 ขวด  โคอาล่ามาร์ช 2 กล่อง (เพื่อ...???)

แล้วก็คิดแคท 1 ห่อ  (มันจะอิ่มมั้ยวะเนี่ยเรา  เอาเหอะ  ประทังชีวิต)

ทำไมมันถึงได้ลำบากเยี่ยงนี้หนอชีวิต  แกเป็นคร๊ายยยยยยยยยย  ชายนี่

ทำไมชีวิตชั้นลำบากเยี่ยงนี้  แต่ทำมั้ย  ทำ!!!

พอเดินมาจะถึงคอกละ  นึกได้  ถ้าเค้าไม่ให้เอาเข้าหล่ะ 

อ่ะเวงงั้นก็ฝากไว้ข้างหน้าแล้วเรียกน้องเค้าออกมากินละกัน

ความโชคดีประการ(เล็กๆ)ที่ 19 : ก็เดินเข้าไปหาพี่สต๊าฟเลย  พี่คะ  เอานี่เข้าไปไม่ได้ใช่มั้ยคะ

พี่เค้าถาม  “มีบัตรมั้ย”  ตอบ “มีค่ะ”

“เข้าไปได้เลย”

ว๊าก...ดีใจสุดชีพ  รอดตายแล้วเฟร้ยยยก็เอาไปนั่งกินอะไรกัน

รอน้องไปเรื่อยๆถึงเวลาคอนเริ่ม  เอาละ  โดนสื่อบังจริงๆด้วย  เราก็เป็นผู้หญิงตัวเล็กๆ 2 คนอ่านะ

บังมิดเลยค่ะ  เลยตัดสินใจ  ไปอยุ่ข้างหลังก็ได้

ความโชคดีประการที่ 20 : เมื่อพี่ปาล์มมีเก้าอี้ที่อุ้มฝากไว้

เรา 2 คนไปหาที่ ที่อยู่หลังสุดของคอกโซน A  แล้วก็ปักหลักกันตรงนั้นเห็นชัดดีแฮะ  ดีจัง  ^w^ 

แถมมีเก้าอี้ยืนได้อีก  ไม่บังใครด้วย  เพราะตรงนั้นมันเป็นโซนที่ตั้งกล้องวิดิโอที่แพนขึ้นลงได้

อ่ะ  แล้วมาดูโพสิชั่น + บลอคกิ้งที่เรายืนกัน

ขาข้างนึงปีนขึ้นไปบนรั้วสูงครั่งเมตร ขาอีกข้างยันเก้าอี้ไว้ เนื่องจากมีอยู่ตัวเดียว 

ต้องแบ่งกันใช้แล้วมันเมื่อยอ่ะ... เมื่อย (มว๊ากกกกกกกกกกกกกกก...............)

คงยังจำกันได่ว่าเนยใช้กล้อง+เลนส์โปร  ซึ่งมันหนัก (มว๊ากกกกกกกกกกก........)

[เอ่อ  แก...  แกจะใช้มุกนี้ซ้ำกันอีกนานมั้ยอ่ะ  หัดใช้ให้มันเว้นระยะหน่อย  เดี๋ยวคนอ่านเค้าจำได้]

(อ่ะเหรอ >.<” )

ต่อๆ  อย่ามัวเถียงกับตัวเอง  เข้าเรื่องๆคือว่า  ตลอดระยะเวลาที่น้องขึ้นแสดงอ่ะ  เราจะต้องยืนในท่านั้น 

คิดดูนะ เอาใหม่ๆ ทบทวนๆ

ขาข้างนึงปีนขึ้นไปบนรั้วสูงครั่งเมตร ขาอีกข้างยันเก้าอี้ไว้ 

แล้วมันต้องยืนแบบย่อๆอ่ะคิดภาพตามออกมะ  แล้วบนหัวยังมีกล้องที่แพนขึ้นลงไง 

แล้วขาอ่ะ  ขยับไม่ได้  ถ้าขยับแล้วมันร่วง  เก็ทป่ะมือก็ต้องแบกกล้องเล็งไว้อย่างงั้นตลอดเวลา 

แล้วพอคุณกล้องแพนลงมาเราก็ต้องย่อยุบอ่ะคิดออกป่ะ???  

โหยยยยยยยยย  แม่เจ้า  ชีวิต....  ลำบากกว่านี้มีอีกมั้ย

เมื่อยยยยยยย... แสดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด...

ปวดร้าวไปทั้งตัวแต่หัวใจชุ่มชื่น  เว่อได้อีก  อิคนนี้ >.<”

แล้วยังไงหล่ะ  พอจบคอน  ปวดแขน  ขาชา  ระบม 

ขยับแทบไม่ได้ตอนโดนลงโทษให้ซิทอัพที่โรงเรียน ยังไม่เมื่อยขนาดเน้เลยอ้า....

ไม่ไหวทน  แต่ต้องทน  และเต็มใจทน 555+  สับสนในตัวเอง  แต่จุดยืนชัดเจน

ป๊ะ!!!  ให้มันได้แบบนี้  เวิ่นเว้อหว่ะ เรา *-*  หุหุ

แล้วก็ลากสังขารที่ไม่เจียมออกไปพารากอน  แล้วลงไปเจออุ้มที่แมค

เออ  อยากจะบอกว่าตอนไปการ์ดกะอุ้ม  ก็ลืมถามว่าลงภาพหมดยัง 

เลยไม่กล้าลบภาพไม่เมมก็เลยต้องถ่ายแบบใช้ความคิดนิดนึง  ยิงรัวไม่ได้  เฮ้อ...เหนื่อยนะเฟร้ยยยย

พอนั่งแมคปั๊บ  ปวดขา  ดูรูปไปเรื่อย  ไม่ไหวแล้ว 

น้องไปไหนไม่รู้แล้ววันนี้  ต้องกลับบ้านเท่านั้น  ไม่งั้นวิญญาณ อาจละจากสังขารได้ T.T

จัดการอะไรเสร็จก็ลากสังขาร อันอเนจอนาจขึ้นบันไดรถไฟฟ้า 

เดินทางธรรมดายังจะไม่ค่อยไหว  เดินลากขามันเป็นอย่างนี้นี่เอง

ถึงชั้นบนละ  รอดแล้วๆ  ซื้อบัตร  กลับบ้านโว้ยยย...

นั่งอยู่บนรถไฟฟ้า  เอะโทรมาหา  พี่เนยอยู่ไหน

พี่จะตายแล้วน้องเอ๊ยย  จะกลับบ้านๆๆๆ  ปวดร้าวๆ

เอะอยากตามอ่ะพี่เนย  พี่ก็อยากตาม แต่ไม่ไหวจริงๆไม่มีใครรู้ด้วยว่าน้องไปไหน 

อื้ม  โชคดีนะเทอ  พี่ต้องกลับบ้านละ

ความโชคดีประการที่ 21 : เมื่อมิ้วโทรมาบอกว่าน้องอยู่ร้านนวด จากสายตรงข่าววงใน

เอิ่ม  มิ้วจ๋า  พี่ไม่ได้ตามแล้วอ่ะ  มิ้วก็เข้าใจเรา  บอกไปพักเถอะพี่

แต่เราก็มิวาย  ถามไปว่าที่ไหนนะ  สุขุมวิท24 เหรอ อื้มๆ

ทั้งๆที่รู้ว่าเราเป็นคนไม่กี่คนที่รู้ข่าวนี้  ทั้งๆที่รู้ว่าไม่ค่อยมีคนตามน้องทันแต่มันไม่ไหวแล้วจริงๆอ่ะ 

น้องจ๋าพี่ลาก่อน  ต้องนอนอย่างแรง

แล้วก็รีบโทรไปบอกความโชคดีประการนี้แด่คุณน้องเอะ  ก็ขอบคุณเรามาอะไรเรียบร้อย 

เป็นไงหล่ะเอะ  เจ๋งป่าวๆกลุ่มเอะก็เลยเป็นหนึ่งใน 2 กลุ่มที่ตามไปร้านนวด

เอะก็เล่าโมเม้นอะไรให้ฟัง  ว่าเห็นจง คีย์ แทมกับจินโอปปา  ลงบันไดร้านนวดมา

ส่วนจินกิ กับมินโฮ  คงลงมาก่อน  เราก็จิ้นอะไรกันไปว่า 

จินกิอาจจะเหนื่อย  แล้วมินโฮก็เลยลงมาอยู่เป็นเพื่อน (แมนซะ...)

หรือมินโฮมานวดให้จินกิในรถ  ฮาๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ  จิ้นกันเข้าไป  หนุกหนาน

แล้วเราก็โทรบอกพี่บุณย์ด้วยแหละ แต่พี่บุญก็กลับโรงแรม  ไม่ได้ตามไปร้านนวดแต่อย่างใด

สรุปเราก็กลับถึงบ้านไปแระ  อาบน้ำแต่งตัว  จะเข้านอน

นอนไปแระบ้างอะไรบ้าง  ก็มีคนโทรหาเกือบจะตลอดคืน  โทรมาถามมั่ง  โทรมาบอกมั่ง

แทบมิได้เป็นอันนอน  อยากนอนเฟร้ยยยย...  แต่ขอบคุณทุกคนที่โทรมา 

มีความสุขนะ  ที่รับรู้ความเคลื่อนไหวของน้องทุกอย่างแม้กลับบ้านมาแล้ว  มีความสุขจัง

(เอ๊ะ อินี่สับสนในชีวิตจริงๆ 555+)

และแล้ว  ข่าวสุดท้ายที่ได้รับรู้ก็คือ  น้องกลับถึงโรงแรมแล้ว  เวลาประมาณ เที่ยงคืนกว่าๆ

โดยผู้สิ่อข่าวบุณย์รายงาน อิอิ

อ่า............  จะได้นอนแล้วกรู ^_______^”  หลับอย่างมีความสุขพรุ่งนี้ตื่นกี่โมงไม่รู้ 

ขอเอาชีวิตวิตรอดก่อนหล่ะพรุ่งนี้ไม่อยากเป็นศพให้น้องเห็น  ขอไปสวยสวยหน่อยเถอะนะ  ท่านผู้ชม

ว่าแล้วก็หลับด้วยประการฉะนี้  ^w^

___________________________

แถม  วันนี้เดินวิ่งน้อยหน่อย 5.3 ไมล์ (น้อยมะ  หุหุ...)              

 

edit @ 21 Sep 2009 13:55:59 by ~...Pa noynoi...~

edit @ 21 Sep 2009 14:32:50 by ~...Pa noynoi...~

ขอมาต่อที่เอนทรีนี้เลยดีกว่าเนอะ  ต่ออันเดิมเดี๋ยวจะยาวไปโลกหน้า อิอิ

ไม่ต้องอะไรมากมานี่เลยแล้วกัน

ความโชคดีประการที่ 8 : ลงมานั่งล๊อบบี้น้องคูณก็เปิดเนตในมือถือดูรายชื่อ 100 คน ที่ได้บัตรคอนจาก GMM

ปรากฏว่าอิชั้นได้อีกแล้วเจ้าค่ะ!!! ได้ข่าวไม่ได้อยู่บ้าน ไม่มีคอมให้กด  ไม่ได้ฝากใครกด

แต่น้องมิ้วโทรมาถามเองว่าพี่ฝากกดมั้ย   ขอบคุณมิ้วมาก ก็บอกรายละเอียดน้องไป  แล้วน้องกดให้

ได้ซะงั้น  ดวงดีไปไหนวันนี้  นีดก็ได้  แต่มันแย่ตรงที่มิ้วไม่ได้อ่ะดิ  เสียใจด้วยจิงๆ

ก็เลยกะว่ายังไงก็จะต้องไปเล่นให้ได้ เพราะพี่ปาล์มก็ยังไม่ได้  แต่สรุปก็ไม่มีเวลาไปเล่นเลย

แล้วก็นั่งๆ ยืนๆเดินแถวลอ๊บบี้ไปเรื่อยๆ

ความโชคดีประการที่ 9 : น้องลงลิฟท์มาแล้ว  เอิ๊กก...

ปุ๋ยกำลังจะขึ้นไปดูว่ามีอะไรแถวๆลิฟท์ ซักพัก พี่การ์ด เค้าแบบว่าเคลื่อนไหว  เราเลยเดินไปกลางๆลอบบี้

ถือกล้องไปด้วยวุ้ยคราวนี้  ไม่กล้าเข้าไกล้เท่าไหร่  เดี๋ยวคุณเจ๊คนสวยปิดกล้องเราอีก

ไม่ทันไร  คิมคีย์กะจงโผล่ออกมาจากลิฟท์  แล้วก็ยืนค้างอยู่อย่างงั้น ยังไม่เดินออกมา

เอาละวุ้ยรัวชัตเตอร์เลยทีเดียว  ตอนแรกยืนอยู่ไกลเชียว (ก็คนมันไม่กล้าเข้าไปนี่หว่า...แง่มๆ)

หยังยืนอยู่ข้างหลัง  ไอ้เดกคนนี้มันกล้านะ  แต่มันดันเค้าเข้าไปข้างหน้าอ่ะ

เอิ่ม...แกช่วยกล้าแบบไม่เอาชั้นเป็นโล่ได้มั้ย

มันดันๆแล้วก็พูดว่า พี่เนยเข้าไปใกล้ๆเลย ไปเลยๆ   แล้วก็ดันตั้งหลายรอบ

ไอ้เราก็กลัววุ้ย  พอน้องเดินมา หยังบอก พี่เนยเอากล้องลง ระวังๆเค้าปิดกล้อง เออดีมีเตือนกัน

ช่วยกันเรียกสติหน่อย 555+  เราก็ยิงซะมันเลย ส้มอยู่ข้างๆ  ชมว่าเสียงรัวชัตเตอร์พี่เนยฟังแล้วรู้สึกดีจัง

อิอิ  แต่เสียงมันเพราะจริงๆแหละ  ยิ่งถ่ายน้องยิงแบบคอนตินิวไปเลย ยิ่งมีความสุขใหญ่

พอน้องลง  พวกเราก็ลงไปข้างล่าง  รถน้องก็ออกไปแล้ว  ล่าช้าอีกแล้วเหอะ  มัวแต่อึ้ง

ไม่รู้ว่าน้องไปไหน คนอื่นเค้าไปกันหมดแล้ว กลุ่มเรายืนเอ๋อ

ความโชคดีประการที่ 10 : น้ำส้มเข้ามารวมทีมพร้อมข่าวสารสำคัญ + อุ้มโทรเข้าเครื่องปุ๋ย  บอกว่าเทอยืนทำอะไรกันอยู่ตรงนั้น 555+

และแล้วเราก้รู้ว่าน้องไปไหน  ทั้งจากน้ำส้มและอุ้ม  เราก็นั่งรถแท็กซี่ไปเลย  แต่เราก็ไปกันได้ไม่ไวนัก

เพราะว่าพี่แท็กซี่ไม่รู้ทาง  เราก็ต้องจอดถามทางเป็นระยะๆ  แถมพอไปถึงปุ๊บ 

มีแท็กซี่คันนึงขับผ่าน แล้วก็บอกว่าชายนี่กลับไปแล้ว  พวกเราก็จะวิ่งตามเค้าไปถามว่าน้องไปไหน

ปุ๋ยมีสติโทรหาอุ้ม ก็เลยได้ความว่ายังไม่ไป  โฮ่ย... พี่ทำไมมาหลอกกันเยี่ยงนี้ 

ถ้าตามไปนะ  ตายอย่างเดียว อดดูน้อง พี่แท็กซี่ใจร้ายยยย   T.T"

พวกเราวิ่งเข้าไปบ้านราชวิถีแบบไม่รู้อะไรเลย ว่าน้องอยุ่กันที่ไหน

แต่ ...

ความโชคดีประการที่ 11 : ตลอดทางมีแต่คุณลุงคุณป้าใจดี  คอยบอกทางตลอดเวลา

คอยบอกเราให้วิ่งเร้วๆ เดี๋ยวไม่ทันนะ  ไปทางนี้ๆ  พอวิ่งไปอีก 10 เมตรก็มีคนบอกต่อ

ยกมือไหว้ปะหลกๆไปตลอดทางเลย  ขอบคุณค่า  ^w^

แล้วทางที่เราเข้าไป  มันแอบเป็นทางวีไอพีที่คนอื่นเค้าไม่เข้ากัน  ก็มีโอกาสเข้าไปใกล้ๆอีกเหอะ 

เอ้อ  มาช้านิดนึงแต่ถึงใกล้เคียงกับคนอื่นเว้ยเฮ๊ย...  ได้ที่ๆมันถ่ายรูปได้ด้วย

เอ้า...  ยิงไม่ยั้ง พอน้องมา  น่าฮัก  ได้มุมข้าง  เห็นคิมคีย์ชัดอ่ะ

มินคีย์เยอะเหลือเกิน  เสียงกรี๊ดดังมาก  คิมคีย์จับมือมินโฮโยก

หวานแหววได้ใจ  กระซิบกันอีก  เอ้า...   แม่ยกมินคีย์เฮกันเข้าไป 555+

น้องดูการแสดงเด็กๆเสร็จ  ก็แจกของ  แล้วก็กลับเข้าไป

ไอ้พวกเราก็กลัวน้องจะกลับแล้ว เดี๋ยวเรียกรถไม่ทันนะ  ก็เลยไปหาลู่ทางก่อนดีกว่า

ก็เลยเดินออกไปนิดนึง  โทรหาอุ้ม อุ้มบอกน้องจะออกมาอีก ก็กำลังจะเดินกลับไปที่เดิม

ความโชคดีประการที่ 12 : เมื่อคุณป้าใจดีคนนึงโบกมือเรียก

"มานี่ๆ  ไปดูตรงนั้นมันจะเห็นอะไร  มานี่ นี่" 

ป้าคะ เสียงป้าช่างเป็นเสียงสวรรค์อะไรอย่างนี้  คนไทยมีน้ำใจจริงๆ 555+

แล้วเราก็มุดรั้วเข้าไป  ยิ่งนานเราก็ทำตัวเหมือนฝึกทหารกันไปทุกที 

วิ่งอย่างงี้    มุดรั้วงี้    หมอบอย่างงี้  หลบหลังเสาอะไรงี้  เดี๋ยวจะอธิบายโมเม้นอะไรแบบนี้ให้ฟัง

คือว่าพอเข้าไปก็แบบ เอ๊ะ...  น้องอยู่ห้องไหน หาไม่เจอ เดินไปกลับ 2 รอบ อยู่ข้างหลังนั่นแหละ

แล้วก็เห็นจง เห็นแทม  โอ้วแม่เจ้าใกล้โฮก ตอนแรกน้องยังไม่รู้ว่ามีสิ่งมีชีวิตวิ่งอยู่หลังห้อง 555+

เราก็สอดแนมกันต่อไป  โคดกลัวอ่ะ  ถ้าใครเปิดหน้าต่างออกมานี่  ตายค่ะตาย

ไม่มีที่หลบเล้ยยย  เสี่ยงชีวิตอีกแล้วชั้น  กลัวจินโอปปาที่สุดแล้วอ่ะ

ก็แอบส่องกันไปเรื่อยอ่ะหลบหลังเสา หลังตู้  หมอบต่ำ  ทำทุกกรณี ... >.<'

แล้วในขณะที่เราส่อง กันอย่างใจจดใจจ่อ  มินโฮก็ก้มลงมามอง  ประสานสายตากับคนที่กำลังมองเสยขึ้นไป

เอิ๊กกกกกกกกกกก  ตายคาที่  พี่หลบก่อนแล้วอ่ะ ตั้งแต่เห็นมินโฮจะก้มลงมา 

น้ำส้มหลบไม่ทันมั้ง  มองเสยไป เอานิ้วมาที่ปาก  ทำเสียงแบบ  ชู่ววววว...

ประมาณว่า  มินโฮ  อย่าไปฟ้องจินโอปปานะ  มินโฮก็ทำหน่ายุ่ง

นึกว่าจะไปฟ้องแล้ววววว  แต่น่ารักไม่ฟ้อง 555+

เราก็ส่องต่อ  ใจนี่แบบ ตกไปอยู่ตาตุ่มแล้ววว  ทีนี้จงเดินมาใกล้กระจก

ปุ๋ยก็แบบ  พี่เนยๆ  จงๆ  เอ้อ...พี่เห็นแล้วปุ๋ยเอ๊ยยย...

จงมองมาอยู่ด้วย  นี่แกไม่กลัวเลยเหรอง๊ายยยย... ก็เลยคว้ามือโอบหัวปุ๋ยมาหลบหลังเสา

กอดกันแน่นเลยแหละ กลัวว่าหลบหลังเสาไม่มิด  แต่ก็ไม่กล้าวิ่งหนีไปไหนแล้ว

พอแน่ใจว่าไม่มีใครมองแล้วก็วิ่งออกไปเลย  ไม่เอาแล้ว  เสียวว้อยยย...

พี่ปาล์มวิ่งมาบอกพอดีว่าน้องจะออกมาอีก  มาดูทางนี้ชัดกว่าเมื่อกี้อีก

ก็เลย  ออกไปเถอะๆ  ก็ไปแป๊บเดียว น้องก็ออกมา  มาเล่นแชร์บอล

โฮจริงจังมากอ่ะ  มีการกระซิบวางแผน  พ่อชเวเอ๊ยยย...  นั่นเด็กประถม

สงสารน้องๆเค้ามั้ง  ตัวเองสูงปรี๊ดดดดด...ขนาดน้านอ่าน้า

จินกิ กับเป็ดน้อง Alert มาก  น่ารัก เล่นกับเด็กอย่างสนุกสนาน

ตาชเวเรา นึกว่าเป็นบาสมั้ง  ท่านเดาะบอล   1 2 3 จั๊มพ์  รีบาวน์ เรย์...เพื่ออออ...???

เอิ่ม  โฮคะ  นี่มันแชร์บอล  ไม่ใช่บาส  อย่าคิดว่าเราเล่นบาสกันแบบนี้

ประเทศไทยไม่กันดารขนาดนั้น เก็ทป่ะ  แป้นบาสเรามี  แต่นี่...ตะกร้าไว้เล่นแชร์บอล มีคนปัด โอเค๊...

อ่ะ...เล่นกันไปสิ  สนุกกันไปสิ  คิมคีย์ยืนสวยๆอยู่ตรงสนามนั่นแหละ 555+

มือโดนลูกบอลไปนับครั้งได้  สรุปผล  ทีมโฮชนะไปซะ  แม้คิมคีย์ไม่ทำอะไร ให้มันได้อย่างงี้สิ

อ่ะน้องเล่นเสร็จ เอ้า  ไปวิ่งอีกรอบเจ้าค่ะ ไปก่อนที่จะหารถตามน้องไม่ทัน ไปๆๆๆ

อ่ะเรียกรถไปดักรอน้องที่โรงแรมดีกว่า  รถติดมากกกก  ออกอนุเสาวรีย์  ติดสุดๆ

นั่งจนถึงพญาไท  ไม่ไหวจริงๆ  ลงรถกันเถอะพวกเรา  ไปไฟฟ้ากันดีกว่า  แวะไปพารากอนด้วย

เมื่อเช้าพี่ปาล์มกับปุ๋ยฝากของไว้  ต้องเอาไปฝากไว้ห้องพี่บุญ

แล้วได้ข่าว ยังไม่ได้กินข้าวกัน  เหนื่อยมั้ย??? เหนื่อย 

ลงรถไฟฟ้าเสร็จ กระจายกำลัง  เนยอยากซื้อ CF CARD เพราะเมมจะเต็มแล้ว

เลยแยกกัน พี่ปาล์มไปซื้อแมค  ฝากซื้อของกินไปเรียบร้อย 

น้ำส้มไปเอาของที่ฝากไว้  เนยกะปุ๋ยไปเดินซื้อ CF แล้วมาเจอกันที่แมค

โอเค แยกกัน...ทำงานกันเป็นทีมมาก  เดินหาซื้อกับปุ๋ย ไม่เจออันที่มันถูกๆเลย ไม่ซื้อก็ได้

ลงไปเจอพี่ปาล์มดีกว่า หลังจากนั้นเราก็เลยเดินกลับโรงแรมกัน

ก็ น้องคงขึ้นไปแล้วหล่ะ  ก็เลยเอาของไปเก็บ กะจะกินก่อนก่อน  แต่เอ๊ะ... 

เผื่อน้องไปไหนเดี๋ยวค่อยกลับมากินดีกว่า  ลงไปรอเจอน้องก่อน

ความโชคดีประการที่ 13 : เมื่อเราเปิดประตูออกมา พบพี่ J (นามสมมติ 555+)

พี่เค้าก็แบบเฮ๊ย  อยู่นี่ด้วยเหรอ  เราก็แบบอะไรจะบังเอิญขนาดนั้น

อยู่ข้างห้องกันเลย  พี่ระวังตัวไว้ให้ดีเหอะ  คืนนี้เสร็จแน่ๆ 555+

ก็ลงไปข้างล่าง ตรงล๊อบบี้  เดินวนไปวนมาสักพักนึง

ก็ถามพี่ J ว่าน้องจะลงมายัง  พี่ก็บอกยังๆ แล้วก็บอกห้าครึ่งๆ

โอเคๆ  งั้นเราขึ้นไปกินแฮมเบอร์เกอร์กันก่อนดีกว่าหิวจะตายอยู่แล้ว

ก็ขึ้นไปเม้ากัน  กินกันไป  ถึงเวลา ห้าครึ่งก็ลงไปรอ

ไม่นานน้องก็ลงลิฟท์มา ไม่ต้องให้รอนาน  อิอิ

ทกคนตกตะลึงในความหล่อเหอะ  โอ้ววว  แม่เจ้า  เป็ดหล่อโฮกกกกกกกก...

คนอื่นก็หล่อ  แต่ขอเป็ดหน่อยเหอะนะ เดี๋ยวจะลอยตามจินกิอีก (น้องแทมเอวเล็กมากก...)

น้องก็ลงลิฟท์เหมือนเดิมก็วิ่งตามเค้าไปอีกพารากอน ได้ข่าวเพิ่งกลับมาไม่นาน 555+

ก็นะตามขึ้นไปรอชั้นบน  รอตั้งนาน ไม่มีท่าทีว่าจะมาซักที

นึกขึ้นได้ว่า เฮ๊ย...ถ้าน้องขึ้นลิฟท์ตัวนั้น  มันจะไปเข้าด้านหลังได้เลย  แล้วจะออกมาให้เราเห็นอีกทำไม

คิดได้แบบนั้นก็  ไม่เอาละ  ไม่รอแล้ว  ไปหาซื้อซีดี ดีกว่านะ ยังไม่ได้ซื้อกันเลยซักคนยกเว้นปุ๋ย

ความโชคดีประการที่ 14 : หาซื้อซีดีได้อย่างง่ายดาย คนอื่นเค้าบอกว่าหายาก

ก็เดินไปสิ จนถึงดีเจสยามก็ซื้อได้ครบ  อันนี้ต้องขอบคุณน้ำส้มที่ให้ยืมตัง

เพราะตอนแรกไม่ได้คิดเล้ยย  ว่าจะออกนอกโรงแรม  เลยไม่ได้หยิบกระเป๋าตังลงมา

อ่ะซื้อเสร็จ  ว่างอ่ะเรา  ชวนเพื่อนพี่ๆน้องๆในกลุ่มไปซื้อข้าวในซุปเปอร์พารากอนดีว่า

ก็ไปหยุดตรงมุมข้าวกล่องอาหารญี่ปุ่น เลือกกันไป รอให้เค้าอุ่นไป  ยืมตังน้ำส้มอีกแล้ว

เรากะพี่ปาล์มเลือกเนื้อย่างซีอิ้วมั้ง ถ้าจำไม่ผิด  ส้มเลือกไรไม่รุ

อ่ะจ่ายตัง  แล้วเดินชิวๆกลับโรงแรมอีกรอบ  กำลังจะออกตรงลานจอดรถพารากอน

ความโชคดีประการที่ 15 :  เอ๊ะ อะไร ทำไมมีแฟนคลับมารอตรงนี้

ไม่ต้องรอให้สงสัยนาน  เราไปยืนรอตรงหน้าประตู  ได้ที่ข้างหน้าอีกแล้วคับท่าน

แล้วลิฟท์ก็เปิด  น้องก็เดินออกมาผ่านประตูนั้น  เมื่อน้องจากไป เราก็วิ่งกันอีกแล้ว

โฮ่ยยย...  เหนื่อยนะ  แต่ทำมั้ยย...ทำ !!!

วิ่งไป  ชาวบ้านเค้าก็มอง  ไอ้นี่วิ่งกันทำไม  หน้าโรงแรมก็มีคนรออยู่  เอ๊ะ วิ่งทำไม

แล้วเราก็ขึ้นไปรอบนล๊อบบี้  น้องยังไม่ขึ้นมา  รถคงติดแฟนคลับอยู่อ่ะแหละ

ทีนี้ก็เลยยืนตรงลิฟท์ฝั่งขวา  เนยอยู่ใกล้ประตูลิฟท์สุดเลย

พอน้องขึ้นมา  จงเดินมาคนแรก  หน้าบูดอ่ะ  พี่ปาล์มบอกว่าอยากถ่ายรูปตอนแรก

พอเห็นหน้าแล้วเก็บกล้องเลย  ยืนตัวลีบติดลิฟท์กันหมด

จงอ่า นอยอะไรมา  แล้วน้องก็ขึ้นลิฟท์หมด  โฮ่ย หัวใจจะวาย

กลัวจงเหวี่ยงใส่  อย่าน้าๆ  อะไรงี้  พอน้องขึ้นไปแล้วเราก็รออยู่ล๊อบซักพัก

หาพี่ J ถามพี่เจว่าน้องไปล่องเรือป่าว  พี่บอกไม่ไปไหนแล้ว

เราก็ขึ้นบ้างดิ  ไปกินไปเม้า  อิอิ

ก็เลยขึ้นไปบนห้อง  เจอพี่บุญนั่งทำงานอยู่ ก็บอกว่า ขอรบกวนหน่อยนะค้า...

แล้วก็เข้าไปเล่าอะไรๆให้พี่บุญฟัง นั่งคุยกันเองบ้าง

แต่เนย พี่ปาล์ม น้ำส้ม นั่งกินแบบไม่ไหวละ  หิวมาแต่ชาติปางไหน 555+

แล้วเราก็กลับบ้านกันประมาณ 5 ทุ่มได้มั้ง

วันนี้พอแค่นี้ก่อนเนอะ  คนอ่านอิ่มรึยัง  คนพิมพ์อิ่มมากเลย

แล้วเดี๋ยวรอมีแรงจะอัพวันต่อไปนะ ^w^

ไปๆๆ  พรุ่งนี้นัดกัน 6 โมงที่โรงแรมชั้น 1 

 

 

 

 

 

 

 

edit @ 20 Sep 2009 10:02:19 by ~...Pa noynoi...~